มหนาวและอยากให้พระองค์ดูแล ดังนั้นเราจึงต้องเดือดร้อนฮองเฮาที่จะต้องดูแลฝ่าบาท”ฮองเฮามองนางด้วยสีหน้าเยือกเย็นเอียงศีรษะเล็กน้อยเผยให้เห็นรัศมีอันแข็งแกร่งของมารดาของแผ่นดิน “ข้าคือฮองเฮา การดูแลฮ่องเต้เมื่อทรงปราชวรเป็นหน้าที่ของข้า ถ้าเจ้าไม่มีอะไรแล้ว ได้โปรดออกไป ! ”พระสนมหยวนชูพยักหน้าแต่มองไปที่ฮองเฮาอีกครั้งโดยพูดเบา ๆ “พระองค์ต้องดูแลฝ่าบาทอย่างดี อย่าทรยศต่อความรักอันล ้าลึกของฝ่าบาท อย่าลืมยังมีงานเลี้ยงในวันพรุ่งนี้ ! ”ฮองเฮาไม่ชอบพูดกับพระสนมหยวนชูซึ่งเป็นคนเดียวในตำหนักในที่กล้าขู่นางตอนนี้จากความจริงที่ว่าพระสนมหยวนชูได้รับความโปรดปรานอีกครั้ง นางรู้สึกว่าการพูดมากกว่านั้นไม่จำเป็นแน่นอนว่านางจะไม่ได้รับประโยชน์ใด ๆ แต่นางก็ถูกข่มขู่และเย้ย
หยันโดยคนผู้นี้อีกครั้ง นางยกเท้าของนางแล้วเดินไปที่ห้องโถงชั้นใน แต่เริ่มไตร่ตรองขณะที่นางเดิน : การตัดสินจากพฤติกรรมของพระสนมหยวนชู พระสนมหยวนชูก็ไม่พอใจที่นางมาเป็นผู้ดูแลแต่ฮ่องเต้ฟังพระสนมหยวนชู ตอนนี้ถ้าไม่ใช่พระสนมหยวนชู ใครขอให้นางมา ? ฮ่องเต้ขอเองหรือ ?ในขณะที่มีข้อสงสัยต่างๆ นางเข้าไปในห้องโถงชั้นในของห้องโถงจาวเหอ และเมื่อนางมองเห็นฮ่องเต้เป็นครั้งแรก นางก็รู้สึก “ใจสั่น” และนางก็รีบเร่งเดินเข้ามา และจับมือของฮ่องเต้พลางพูดเบา ๆ“ทำไมฝ่าบาทถึงผอมลง ? ”นางไม่ได้พบฮ่องเต้มาเป็นเวลานานตั้งแต่พระสนมหยวนชูได้รับความโปรดปรานนาง
