งหรู “เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีคนชอบเขากี่คน ? แต่เขาชอบใคร ? เขาดูเหมือนว่าเขาจะมองหาผู้หญิงในชีวิตของเขาหรือไม่ ? ”เฟิงเซียงหรูยิ้มเศร้าเล็กน้อยนางพูดว่า “ข้าไม่เคยซ่อนอะไรจากพระองค์ได้เลย ข้ามีใครบางคนในใจของข้า และข้าไม่สามารถลบมันได้ ไม่ว่าข้าจะพยายามแค่ไหน นี่คือชะตากรรมของข้า ข้าได้แต่ยอมรับมันเท่านั้น”“แต่เขาไม่ชอบเจ้าเลย! ”“นั่นคือปัญหาของเขา”เฟิงเซียงหรูเงยหน้าขึ้นมองซวนเทียนยี่และพูดอย่างตั้งใจมาก “ไม่ว่าเขาจะชอบข้าหรือไม่ นั่นเป็นปัญหาของเขา ข้าสามารถจัดการเองได้ องค์ชายสี่ได้โปรดกลับไปเพคะ ! ”หลังจากพูดแบบนี้นางไม่ได้อยู่และหันหลังกลับพร้อมกับบ่าวรับใช้ ซวนเทียนยี่ไม่ได้หยุดนางและเพียงแตะใบหน้าของเขาโดยไม่รู้ตัวพึมพำกับตัวเอง “เจ้าคิดว่าข้าแก่เกินไปหรือไม่ เมื่อเปรียบเทียบกับเด็กสาว ข้าแก่แล้วจริง ๆ ! ”ซวนเทียนยี่ถูกทิ้งไว้ข้างนอกอย่างนั้นขณะที่เขามองเฟิงเซียงหรูเดินไปรอบ ๆ สนามหน้าตำหนักเพื่อเข้าไปในเรือนหลัง และไม่
เห็นนางอีกต่อไป ทันใดนั้นเขาก็เกิดความคิดและพูดกับบ่าวรับใช้ข้างเขาว่า “ตำหนักจุนจัดงานเฉลิมฉลองปีใหม่ ! ข้ายังเป็นพี่ชายขององค์ชายเจ็ดด้วย ด้วยเหตุใดข้าจะไม่สามารถร่วมฉลองปีใหม่กับเขาได้ ข้าตัดสินใจแล้ว ! ” เขาต้องการที่จะเข้าสู่ตำหนักในขณะที่เขาพูดแบบนี้ แต่ถึงแม้เท้าข้างหนึ่งของเขาได้ข้ามประตูไปแล้ว เขาก็ถูกพ่อบ้านของตำหนักจุนหยุดพ่อบ้านบอกเขาว่า“องค์ชายสี่ ข
