เฟิงเซียงหรูไม่ได้คิดว่ำจะได้ยินค ำเชิญนี้เลยชั่วครู่หนึ่งนำงงุนงงเล็กน้อยมองตรงไปที่ซวนเทียนฮั่วแล้วถำมว่ำ “ท ำไมพระองค์ต้องกำรให้หม่อมฉันอยู่ที่นี่เพคะ ? ”ซวนเทียนฮั่วตอบ“เพรำะเสด็จแม่อยู่ที่นี่และไม่มีเพื่อน แค่คิดว่ำเป็นคนใจดี และช่วยข้ำดูแลเสด็จแม่ด้วย ข้ำขอร้องเจ้ำ”เฟิงเซียงหรูโบกมืออย่ำงต่อเนื่อง“องค์ชำยเจ็ดอย่ำใช้ค ำว่ำขอร้องเลยเพคะ ส ำหรับเซียงหรูที่จะได้ท ำบำงสิ่งบำงอย่ำงเพื่อพระองค์ และมีโอกำสที่จะอยู่เคียงข้ำงของพราชำยำ พระองค์ นี่คือโชคของหม่อมฉันเพคะ”ซวนเทียนฮั่วยิ้มยืนขึ้นยกมือขึ้นตบไหล่เฟิงเซียงหรูเบำ ๆ โดยกล่ำวว่ำ “ในคฤหำสน์ทุกคนเรียกท่ำนฮูหยิน เจ้ำไม่จ ำเป็นต้องพูดกับนำงในฐำนะพราชำยำ อย่ำงไรก็ตำมที่เจ้ำเห็นด้วยกับข้ำ…ขอบคุณ” หลังจำกพูดอย่ำงนี้ เขำก็หยิบชำมที่เฟิงเซียงหรูหยิบขึ้นมำเก็บขนมที่ยังทำนไม่เสร็จไว้ในชำม “ข้ำจะเอำกลับไปกินตอนเย็น เจ้ำควรกลับไปเร็ว ๆ ! หลังจำกหมิงเอ๋อกลับมำ เรำยังต้องทำนอำหำรเย็นด้วยกัน”หลังจำกพูดจบแล้วเขำก็ออกไปคนเดียว แผ่นหลังของเขำดูโดดเดี่ยวและเหงำ
เมื่อมองตำมหลังไปจู่ ๆ เฟิงเซียงหรูก็ร้องไห้ น ้ำตำเหล่ำนั้นเริ่มร่วงหล่นจำกนั้นนำงไม่สำมำรถหยุดมันได้ ไม่ว่ำนำงจะพยำยำมมำกแค่ไหนและจุดต่ำง ๆ กลำยเป็นหย่อมจนถึงจุดที่ร่ำงเริ่มเบลอนำงรู้สึกหงุดหงิดและใช้มือป้ำยน ้ำตำออกไปเรื่อยๆ เครื่องประทินผิวบนใบหน้ำของนำงเป็นรอยกระด ำกระด่ำง แต่นำงก็เห็นได
