ำให้ข้าเป็นเพื่อนกัน มันเหมือนความปรารถนาอันยาวนานที่เรายึดถือมานานหลายปีแล้ว” เขาโอบดอกพระสนมหยวนชูเบา ๆ ขณะที่เขาพูดสิ่งนี้ และสัญญาณของเขาที่ระลึกถึงความทรงจำในอดีตปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เขาหยุดพูดราวกับว่ากำลังไตร่ตรองบางสิ่งด้วยตัวเอง หลังจากเอาชนะไปครึ่งหนึ่งเขาก็ถามว่า “เราเคยใช้เวลาช่วงปีใหม่ในอดีตอย่างไร? ทำไมถึงไม่ว่าเราจะคิดถึงมันมากแค่ไหน เราก็จำไม่ได้”
