ช้เสน่ห์ปลำยจวักมัดใจเขำ ! เข้ำใจหรือไม่? ”มุมปำกของเฟิงเซียงหรูบิดเบี้ยวเมื่อนำงได้ยินสิ่งนี้ท ำไมมันถึงรู้สึกเหมือนมำรดำคนนี้ขำยบุตรของนำง ? พราชำยำหยุนขำยองค์ชำยเจ็ดเช่นนั้น เฟิงเซียงหรูถอนหำยใจเต็มไปด้วยอำรมณ์ควำมรู้สึกกลยุทธ์ของหวำนค่อนข้ำงหยำบเกินไป แต่อย่ำงน้อย……อย่ำงน้อยมำรดำของเขำก็ไม่ปฏิเสธนำง ! นำงรู้สึกกระวนกระวำยใจเล็กน้อยลุกขึ้นยืนอย่ำงรวดเร็ว และโค้งค ำนับโดยกล่ำวว่ำ “ขอบคุณพราชำยำหยุนเจ้ำค่ะ” จำกนั้นนำงก็หันหลังกลับและออกไปข้ำงนอกเฟิงหยูเองตกใจกลัวสงสัยว่ำนิสัยของพราชำยำหยุนนั้นเหมำะต่อกำรโน้มน้ำวผู้อื่นหรือไม่ภำยใต้กำรส่งเสริมที่เข้มแข็งของพระชำยำหยุน เฟิงเซียงหรูหวนกลับคืนสู่พฤติกรรมของนำงเมื่อนำงอยู่กับซวนเทียนยี่ ในเวลำนี้พราชำยำหยุนได้กล่ำวเพิ่ม “อย่ำท ำหวำนมำกเกินไป ! ฮั่วเอ๋อไม่ชอบกินของหวำน ข้ำก็ไม่ชอบกินของหวำน !”เฟิงหยูเองเผชิญหน้ำอีกครั้ง“เสด็จแม่ เสด็จแม่หรือพี่เจ็ดเป็นคนที่อยำกกินเจ้ำคะ ? ”.“พวกเรำทุกคนต้องกิน! ” พราชำยำหยุนตบหลังมือของนำง“ยังมีเวลำค่อนข้ำงก่อนอำหำรเย็น เจ้ำต้องกินบำงอย่ำงเพื่อรองท้องเล็กน้อย ข้ำเห็นว่ำน้องสำมของเจ้ำค่อนข้ำงดี เปลือกนอกนำงดู
ค่อนข้ำงขี้อำย แต่ในควำมเป็นจริงนำงมีศักยภำพที่จะพัฒนำได้ค่อนข้ำงมำก ด้วยบุคลิกของฮั่วเอ๋อ เขำต้องกำรใครสักคนที่อยู่ข้ำงเขำที่จะมีอิทธิพลต่อเขำมำกขึ้น และท ำให้เขำเหมือนมนุษย์มำกขึ้น”“แต่เมื่อเฟิงเซ
