ำสิ่งที่ชั่วร้ำยที่สุด ดังนั้นเฟิงหยูเองจึงไม่แปลกใจอีกต่อไป คิดอีกครั้ง ตำมที่มีแม่สำมีเช่นพราชำยำหยุนกล่ำวเกี่ยวกับเฟิงเซียงหรู กำรแต่งงำนกับองค์ชำยเจ็ดเป็นสิ่งที่ดีจริง ๆ อย่ำงน้อยควำมสัมพันธ์ระหว่ำงแม่สำมีกับลูกสะใภ้จะสนิทสนมกันควำมเป็นจริงพิสูจน์แล้วว่ำพราชำยำหยุนมีจินตนำกำรที่กระตือรือร้นเช่นเดียวกับเฟิงหยูเอง ในควำมสับสน นำงก็พูดว่ำ “โอ้! ถ้ำนำงกับฮั่วเอ๋อมำรวมกันแล้วในอนำคต นำงควรจะเรียกเจ้ำว่ำท่ำนพี่ หรือเจ้ำควรเรียกนำงในฐำนะพี่สะใภ้ ? ”“เสด็จแม่เรำเปลี่ยนหัวข้อได้หรือไม่เจ้ำคะ ? ” เฟิงหยูเองตกใจเล็กน้อยหลังจำกได้ยินเรื่องนี้ นำงไม่ได้คิดไกลเกินไปใช่ไหมอย่ำงไรก็ตำมนำงก็พยำยำมจินตนำกำร และคิด แม้ว่ำเฟิงเซียงหรูไม่ได้ลงเอยกับซวนเทียนฮั่วและได้หมั้นกับพี่สี่ ปัญหำนี้ก็ยังคงมีอยู่……พราชำยำหยุนก็รู้สึกว่ำนำงดูเหมือนจะคิดไกลเกินไปนำงจึงโบกมือ “ลืมมันไปเถิด มำดูกันว่ำพวกเขำท ำอะไร ! ข้ำแค่หวังว่ำจะมีคนรอบตัวข้ำมำกขึ้น ด้วยควำมที่มันมีชีวิตชีวำ ข้ำไม่จ ำเป็นต้อง
คิดถึงสิ่งที่ไม่จ ำเป็นตลอดทั้งวัน มำรดำผู้ให้ก ำเนิดของฮั่วเอ๋อเสียชีวิตตั้งแต่เขำยังเด็ก ในเวลำนั้นข้ำร ำคำญผู้หญิงและซวนจ้ำนจริง ๆ แต่ฮั่วเอ๋อให้ควำมรู้สึกที่ท ำให้คนอื่นไม่สำมำรถหงุดหงิดกับเขำได้ และปฏิเสธเขำ ตั้งแต่ครั้งแรกที่ข้ำจับตำดูเขำ มันเป็นโชคชะตำที่ข้ำจะเลี้ยงเขำเหมือนบุตรชำยของตัวเอง อย่ำงไรก็ตำมข้ำจบลงด้วยกำ
