หายไป นางถามเฟิงหยูเอง “เกิดอะไรขึ้นในพระราชวังเจ้าคะ ? เหตุใดผู้คนจากตำหนักปิงจึงส่งจดหมายถึงซวนเทียนยี่ทุกวันระหว่างเดินทาง ข้าเห็นสีหน้าของพระองค์แย่ลงเรื่อยๆ แต่เมื่อข้าถามพระองค์ พระองค์ไม่อยากบอกข้า”เฟิงหยูเองดึงเฟิงเซียงหรูเข้าไปในบริเวณตำหนักแล้วสั่งให้บ่าวรับใช้ของเฟิงเซียงหรู รถม้าและสิ่งต่าง ๆ ที่นางนำกลับมา จากนั้นก็บอกนางกำนัลอาวุโสโจวเพื่อเปิดเรือนรับรองแขกให้เฟิงเซียงหรูอาศัยอยู่แล้ว นางก็พาเฟิงเซียงหรูกลับมาที่ห้องของนาง หลังจากที่ทั้งสองนั่ง บ่าวรับใช้ยกน ้าชามาให้และเฟิงเซียงหรูได้นั่งพัก เฟิงหยูเองพูดว่า “ข้าไม่ต้องการให้เจ้ากลับมา แต่ข้ายุ่งมาก ข้าลืมเขียนจดหมายบอกเจ้า แต่เนื่องจากเจ้าอยู่ที่นี่แล้ว มันจึงช่วยไม่ได้ มีบางอย่างเกิดขึ้นในเมืองหลวง แต่มันจะไม่ส่งผลกระทบต่อเจ้า เจ้าสามารถใช้ชีวิตช่วงปีใหม่ของเจ้าที่นี่แล้วกลับไปที่มณฑลจี่อันหลังจากนั้น”“สิ่งต่างๆ จะเปลี่ยนแปลงในพระราชวังหรือเจ้าคะ ? ” เฟิงเซียงหรูยังเดาด้วยตนเองว่า “ข้าวิเคราะห์มัน ถ้าเป็นอย่างอื่นซวนเทียนยี่จะไม่กังวลและวิตกกังวลคิดอยู่ความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือสิ่งที่
เปลี่ยนแปลงในพระราชวัง องค์ชายแปดทำอะไรบางอย่างใช่หรือไม่เจ้าคะ ? ”เฟิงหยูเองมองเฟิงเซียงหรูและรู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วจริงๆ เมื่อนางมาถึงครั้งแรก เฟิงเซียงหรูยังคงเป็นเด็กและยืนอยู่ที่นั่นกับเฟิงเฟินได ผมของนางมัดแกละ 2 ข้างและด
