ไม่ต้องกังวลอะไรอีก ไม่ว่าพายุจะเกิดขึ้นที่ใด พี่รองจะปิดกั้นพวกมัน ชีวิตแบบนั้นจะดี น่าเสียดาย……ข้ากลับไปไม่ได้” นางฟังความเหงาเมื่อพูดแล้วค่อย ๆ นางก้มหัวลง“เจ้าไม่มีความสุขหรือ? ” เฟิงหยูเองถามนางว่า “ด้วยชีวิตอิสระและอิสระในมณฑลจี่อัน และกับคนอย่างองค์ชายสี่ที่คอยดูแล สหายของเจ้า ข้าคิดว่าเจ้ามีความสุข”เฟิงเซียงหรูเงยหน้าขึ้นและพูดกับเฟิงหยูเองค่อนข้างกังวล“ข้ามีความสุขกับชีวิตที่อิสระ และความเป็นอิสระข้าชอบในมณฑลจี่อันแต่พี่รอง ในอดีตเรามักจะตั้งตาที่จะเป็นอิสระจากคฤหาสน์ของตระกูลเฟิง อยู่มาวันหนึ่งเพื่อให้สามารถควบคุมชะตากรรมของเราเองและไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของคฤหาสน์ของตระกูลเฟิง แต่เมื่อข้าเป็นอิสระอย่างแท้จริง และเมื่อพี่รองออกจากมณฑลจี่อัน ข้ากลับไปสู่อดีตแม้ทุกคนจะมีแผนการต่อกัน อย่างน้อยก็ทุกคนก็ยังอยู่ด้วยกัน” เมื่อมองไปที่เฟิงหยูเอง นางต้องการแสดงความรู้สึกของนางให้ได้มากที่สุด โดยเฉพาะองค์ชายสี่ นางกล่าวว่า “ข้าเคยคิดว่าช่วงเวลาที่ข้าได้พบองค์ชายเจ็ดเมื่อหลายปีก่อน จินตนาการของข้า
ที่ข้าจะให้มันช้าเมื่อข้าโตขึ้น ข้าพยายามที่จะยอมรับองค์ชายสี่บังคับให้ข้าชอบพระองค์ แต่พี่รอง ข้าไม่สามารถทำได้ ทุกครั้งที่ข้าตระหนักถึงความคิดขององค์ชายสี่มากขึ้นสำหรับข้า ข้าเข้าใจว่าหัวใจของข้ามีผู้ครอบครองอยู่แล้ว และไม่สามารถมีคนที่สองได้”นางเริ่มนุ่มนวลขึ้นและพูดออกไปและในที่สุดนางก
