ออกไปทันทีและไปที่นั่นให้เร็วที่สุด สำหรับซวนเทียนหมิง ข้าจะดูแลเขาเอง”เป่ยจื่อซาบซึ้งมากเมื่อเขาได้ยินคำพูดเหล่านี้ทำไมคนอื่นถึงพูดว่าต้องคิดถึงใจเขาใจเรา ! เจ้านายที่อยู่ห่างไกลและจะไม่คิดถึงสิ่งเล็กน้อยเหล่านี้ แต่เจ้านายหญิงที่เขาพบนั้นเป็นคนใจดี ! นางไม่เพียงแต่มีน ้าใจแต่นางก็ใจดีมาก เขากำลังคิดเกี่ยวกับฟูหรงทุกวันและนางเพียงแค่รอให้เขาหยุดโดยที่เขาไม่ขอมันน่าเสียดายที่แม้ว่าเฟิงหยูเองจะให้วันหยุดเขาเขาก็ไม่สามารถจากไป เขาบอกเฟิงหยูเองว่า “ในสถานการณ์เช่นนี้ข้าไม่สามารถไปได้ขอรับ วิกฤติได้ล้อมรอบเมืองหลวง และการเปลี่ยนแปลงในพระราชวังสามารถเกิดขึ้นได้ทุกที่ทุกเวลา ข้าต้องอยู่ข้างพระองค์
ความเมตตาของพราชายา ข้าขอรับด้วยใจ สำหรับฟูหรง……หลังจากสถานการณ์ในเมืองหลวงดีขึ้น ข้าจะไปพานาง”เฟิงหยูเองรู้ว่าสิ่งนี้เกิดขึ้นและไม่แปลกใจนางพยักหน้าอย่างเงียบ ๆ และไม่ได้พูดอะไรอีกเลย ในช่วงเวลาที่วุ่นวายเหล่านี้ ลืมเรื่องคนรักในดินแดนต่าง ๆ แม้แต่คนที่อาศัยอยู่ในเมืองหลวงก็ไม่สามารถพบกันได้ทุกวัน เป่ยจื่อเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาที่ภักดี การเลือกที่จะอยู่ข้างเจ้านายในเวลานี้เป็นสิ่งที่เขาภาคภูมิใจหลังจากพูดกับเป่ยจื่อแล้วนางก็ไปหาซวนเทียนหมิงเพื่อไปที่ตำหนักจุนด้วยกัน เฟิงหยูเองหันกลับมาเพื่อกลับมาคิดว่าจะต้องนอนหลับบ้าง ในตอนนี้นางเห็นองครักษ์เงาจากตำหนักหยูกลับมาจากข้างนอก เรียกนางมาแต่ไกล “พรา
