ามสงบสุขของท่านพี่”“เด็กโง่! ” นางเป็นทุกข์ใจอย่างยิ่งกับน้องชายคนนี้ และนางก็อดไม่ได้ที่จะจับบริเวณนิ้วที่หายไปของเขาและลูบซ ้า ๆ “เนื่องจากข้าบอกว่าข้าจะพาเจ้าออกไป ข้าย่อมจะไม่ตกอยู่ในอันตรายใด ๆ แต่ถ้าเจ้าอยู่ในพระราชวัง ข้าไม่สบายใจจริง ๆ เป็นไปได้ว่าสถานการณ์ของคืนนี้จะเกิดขึ้นอีกครั้ง มันจะเป็นอย่างไรล่ะ ? ”“ถ้าเช่นนั้นท่านพี่ทิ้งยาไว้ให้ข้าหน่อย! ” เฟิงจื่อหรูกระพริบตาแล้วพูดว่า “ยาที่ทำให้คนหลับอย่างรวดเร็ว ข้าจะเก็บมันไว้กับตัวและสามารถใช้สิ่งนั้นเป็นเกราะป้องกันได้”“เจ้าไม่ต้องการกลับจริงๆ หรือ ? ”“ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากกลับมันเป็นสิ่งที่ข้าทำไม่ได้” เฟิงจื่อหรูเป็นเหมือนเด็กหนุ่มและพูดอย่างจริงจัง “มีข้าเป็นตัวประกันเช่นนี้องค์ชายแปดและพระสนมหยวนชูจะได้คลายความระมัดระวัง ในเวลาเดียวกันข้าสามารถช่วยท่านพี่จับตาดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในพระราชวัง พวกเขาคิดว่าข้าเป็นตัวประกันไม่ใช่หรือ ? เช่นนั้นข้าจะหันหลังกลับและทำงานเป็นสายลับ ทุกคนมีหน้าที่ของตนเอง และสิ่งนี้ทำให้ชีวิตน่าสนใจยิ่งขึ้น สำหรับเรื่องของคืนนี้ ถ้าพรุ่งนี้มันเกิดขึ้น
อีกครั้ง ข้าจะทำให้คนที่เข้ามานอนหลับ นางก็ไม่สามารถทำงานให้เสร็จได้และจะรายงานว่านางหลับและไม่ได้ทำอะไรเลย ใช่หรือไม่ ? ”“เจ้านี่จริงๆ…” เฟิงหยูเองไม่รู้ว่านางควรพูดอะไรกับน้องชายของนาง เขาอายุเพียง 11 ปี ถ้ามันขึ้นอยู่กับวันเกิดของเขา เขายังไม่อายุ
