ฮ่องเต้เริ่มจากหนุ่ม ๆ ไปจนถึงปีที่เขาเริ่มชราภาพลง เขาได้เฝ้าดูฮ่องเต้ใช้เวลาของเขาคิดเกี่ยวกับพราชายาหยุน เขายุ่งกับอีกฝ่ายและมีบางครั้งที่ทั้งสองจะโต้เถียงกันมันเป็นเวลานานที่ไม่มีความรู้สึกที่เหนือกว่าหรือด้อยกว่า หรือความรู้สึกของเจ้านายและบ่าวรับใช้ระหว่างทั้งสอง ต่อหน้าฮ่องเต้ ไม่มีอะไรที่เขาไม่กล้าพูด ถ้าฮ่องเต้โกรธ เขาก็จะถูกเตะ แต่การเตะก็ไม่รุนแรง มันก็แค่เล่น ๆ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เขากินสิ่งที่ดีที่สุดจากบ่าวรับใช้ในพระราชวังเสมอ และสิ่งที่เขามีดีที่สุด เมื่อใดก็ตามที่ฮ่องเต้มีสิ่งที่ดี เขามักจะได้รับส่วนแบ่ง เขาจะได้รับการปฏิบัติราวกับว่าเขาเป็นบุตรชายของฮ่องเต้เมื่อจางหยวนคิดเรื่องนี้เขารู้สึกแย่อย่างยิ่ง เขายึดติดกับความรู้สึกบางอย่าง หากมีวันหนึ่งที่เขาพบคนที่ทำอันตรายต่อฮ่องเต้เขาจะต้องต่อสู้กับคน ๆ นั้นอย่างแน่นอน แม้ว่าเขาจะตาย เขาจะต้องกราชากหน้ากากของคนผู้นั้น ฮ่องเต้ที่ดีได้รับอันตรายและกลายเป็น
แบบนี้ เขารู้สึกเศร้าใจอย่างแท้จริง โชคดีที่ยังมีองค์ชายหยูและพระชายาหยูอยู่ ในปัจจุบัน เขาฝากความหวังทั้งหมดของเขาไว้กับองค์ชายหยูเขาเก็บยาไว้ในแขนเสื้อของเขาแล้วใส่กางเกงของเขาอีกครั้งจิตใจของเขารู้สึกอบอุ่น พราชายาหยูเป็นพระโพธิสัตว์จริง ๆ องค์ชายเก้าของเขาโชคดีมากจริง ๆ !เมื่อเฟิงหยูเองกลับมาที่ตำหนักหยูดวงอาทิตย์ก็กำลังขึ้นมาแล้วซวนเทียนหมิงไม่ได้นอนตลอดทั้งคืนแ
