กังวลกับการใช้นํ้าหอมแบบนี้ ? เจ้าไม่กลัวที่จะเป็นลมหรือ ? ”หลู่ปิงอาจถือว่าคุ้นเคยกับนางและไม่ได้ทำตัวห่างเหินเกินไปเมื่อพูดกับนางนางนั่งแล้วอธิบาย “ข้าจะทำอะไรได้ บ่าวรับใช้ในห้องดูเหมือนจะอยู่กับข้า แต่นอกจากสาวใช้ส่วนตัวของข้า, เจียนเอ่อ คนอื่น ๆ เชื่อฟังท่านพ่อและฮูหยินใหญ่ เมื่อข้าหายดี ข่าวจะไปถึงหูของพวกเขาได้อย่างรวดเร็ว บุตรสาวที่เหมือนกับข้าแต่ไม่ป่วย พราชายารู้สึกว่าตระกูลหลู่จะปล่อยข้าไปหรือไม่” ในขณะที่พูดอย่างนี้นางส่ายหน้า แล้วรินชาให้เฟิงหยูเอง “ชาเพิ่งต้มและยังร้อนอยู่ มันไม่ใช่ชาที่ยอดเยี่ยม แต่พราชายาสามารถถือมันไว้เพื่อให้มืออุ่นเจ้าค่ะ”หลังจากพูดอย่างนี้นางนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามเฟิงหยูเองและถอนหายใจ“ถึงอย่างนี้ท่านพ่อก็ไม่อยากปล่อยข้าไป ท่านพ่อยืนกรานที่จะเกี่ยวดองกับคฤหาสน์ของแม่ทัพปิงหน่าน พราชายาคงเคยได้ยินเกี่ยวกับสิ่งนี้ใช่หรือไม่เพคะ ? ”
เฟิงหยูเองได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้นางรู้ด้วยซํ้าว่าเหรินซีเฟิงทำทุกอย่างเพื่อให้พี่ชายของนางยอมแพ้กับความคิดนี้ ทำให้นางยอมถึงขั้นไปมณฑลจี่อันเพื่อไม่ให้ตระกูลหลู่มีโอกาส ในคำพูดของเหรินซีเฟิงนางยังจำได้ว่าหลู่เหยาได้ทำอะไรกับเหยาซู่ และนางก็กลัวว่าตระกูลหลู่จะทำมันอีกครั้ง เนื่องจากหลู่ปิงจะขโมยหัวใจพี่ชายของนางไปแต่มันก็ไม่ดีที่จะพูดเรื่องนี้ต่อหน้าหลู่ปิงนางทำได้แค่พยักหน้าอย่างคลุมเครือโดยกล่าวว่า “มันจะขึ้นอยู่กับโชคช
