มหยวนชูจะหันกลับไป นางก็คิดว่าเจ้านายของนางจะมีความคิดเช่นนั้น การหันหลังกลับไม่ใช่การตัดสินใจทำตามคำขอแบบเรียบง่าย และเป็นไปไม่ได้ที่นางจะหันกลับมาโดยไม่มีวัตถุประสงค์ คราวนี้เป็นไปได้ที่จางหยวนจะต้องทนทุกข์ทรมานในช่วงเย็นวันนี้ฮ่องเต้รู้สึกไม่สบายใจมากเขาทิ้งชามและตะเกียบไว้กลางห้อง ไม่ว่าจางหยวนจะพูดอะไร เขาก็ปฏิเสธที่จะกินต่อไปจางหยวนระมัดระวังและให้คำแนะนำซํ้าๆ ว่า “ฝ่าบาทเสวยอีกหน่อยพะยะค่ะ วันนี้ฝ่าบาทเสวยน้อยเกินไป ระวังจะรู้สึกหิวในเวลากลางคืนขอรับ”“เราจะกินอะไรลง! ” ฮ่องเต้จ้องมองเขา “จางหยวน ! เราจะถามเจ้าว่าทำไมพระสนมหยวนชูไม่สนใจคำสั่งแล้วมาหาข้า ? เจ้ารู้หรือไม่ว่าถ้าพระสนมหยวนชูไม่อยู่ที่นี่ เรากินไม่ลง”จางหยวนบ่นในใจ: ฝ่าบาทไม่เคยมีปัญหานี้ในอดีต ! แต่เปลือกนอก เขากล่าวว่า “พระสนมหยวนชูรู้สึกไม่ดีนัก นอกจากนี้พระสนมหยวนชูเป็นห่วงเกี่ยวกับสุขภาพของฝ่าบาท ฝ่าบาทร่วมเตียงกับนางเจ็ดคืนติดต่อกัน แต่ร่างกายของคนเราทำมาจากเลือดเนื้อไม่อาจทนรับได้ ! ฝ่าบาทควรพิจารณาถึงความห่วงใยของนาง ฝ่าบาทต้องดูแล
สุขภาพของฝ่าบาทเองด้วยพะยะค่ะ ฝ่าบาทสามารถใช้เวลาของฝ่าบาทอย่างมีความสุขกับพระสนมได้อีกนาน มันไม่ถูกต้องหรือพะยะค่ะ? ”“บ้า! ” ฮ่องเต้พลิกโต๊ะด้วยความโกรธ “พวกเราสุขภาพดีมาก !ถึงมันจะเจ็ดวันติดต่อกันแล้วจะเป็นอะไร ? แม้แต่ 70 วันก็ไม่เป็นไร !ไปเรียกพระสนมหยวนชูมาอย่างรวดเร็ว ไปเร
