วเหอนั้นแตกต่างจากบรรยากาศภายนอกมากเมื่อเฟิงหยูเองยืนอยู่ตรงมุมหนึ่งแล้วมองไปที่คนสามคนรอบแท่นบรรทมของฮ่องเต้ นางก็รู้สึกอบอุ่นใจ ฮ่องเต้เอนกายลงบนเตียง พระสนมหยวนนั่งข้างเขาและองค์ชายแปดก็พิงมันจากพื้น มือข้างหนึ่งของฮ่องเต้ลูบหัวขององค์ชายแปดซ ้าแล้วซ ้าอีกเมื่อมองไปที่ใบหน้าของเขา พระสนมหยวนชูหยุดร้องไห้อย่างเงียบ ๆ กล่าวว่า
“โมเอ๋อยากจะเป็นเหมือนฝ่าบาทเมื่อฝ่าบาทยังเด็กและพุ่งไปที่สนามรบเพื่อช่วยเหลือ เขาหวังว่าจะสามารถเรียนรู้จากฝ่าบาทและทำสิ่งเหล่านี้ได้ดี แต่ในที่สุดเขาก็ยังเด็ก ยังมีบางสิ่งที่ไม่เป็นไปตามที่ตั้งใจไว้ เมื่อฝ่าบาทให้โอกาสเขาในการเปลี่ยนแปลงนี้ โมเอ๋อจะใช้มันเพื่อเปลี่ยนแปลงอย่างแน่นอน เขาจะทำงานที่ดีอย่างแน่นอน และเรียนรู้จากฝ่าบาทกับวิธีการจัดการและวิธีการปกครองประเทศ เขาจะไม่ทำให้ฝ่าบาทผิดหวังอย่างแน่นอนเพคะ”องค์ชายแปดยังกล่าวอีกว่า“เสด็จแม่พูดถูก ! ข้ากระตือรือร้นที่จะเห็นผลลัพธ์ และผลประโยชน์ในอดีต ดังนั้นข้าจึงทำผิดพลาดมากมาย แต่ข้าขอให้เสด็จพ่อสบายพระทัย ข้าเกิดมาได้ดี และความตั้งใจเดิมของข้าคือการแบ่งเบาภาระของเสด็จพ่อ ! ”ฮ่องเต้รู้สึกประทับใจมากเมื่อได้ยินสิ่งนี้และยังกล่าวอีกว่า“ข้าเข้าใจดี เราเข้าใจความตั้งใจของเจ้าทั้งหมด นอกจากนี้เรายังไม่เต็มใจที่จะปล่อยให้โมเอ๋อตาย ดังนั้นเราจึงต้องช่วยโมเอ๋อ ลูกรัก มีอะไรผิดปกติกับขาของเจ้าหรือไม่ ? ข้าได้ยินมา
