ว่าคุกเย็นนั้นหนาวมากจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเจ้าเจ็บขา เจ้าจะทำให้ข้าอยู่ต่อจากนี้ได้อย่างไร ! ”ในขณะที่เขากล่าวสิ่งนี้ ฮ่องเต้เช็ดน ้าตาและมองไปที่ขาของซวนเทียนโมเพิ่มความกังวล “บอกข้าเร็ว ขาของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ? ”ซวนเทียนโมปลอบใจฮ่องเต้อย่างรวดเร็วโดยกล่าวว่า“เสด็จพ่อไม่ต้องกังวลพะยะค่ะ มันแข็งเล็กน้อย มันจะดีขึ้นหลังจากพักสักครู่เสด็จพ่อห่วงตัวเอง ข้ากังวลเกี่ยวกับสุขภาพของเสด็จพ่อเท่านั้น
เสด็จพ่อต้องไม่ทำร้ายตัวเองโดยการกังวลเกี่ยวกับข้า ! ไม่ต้องกังวลกับขาของข้า ที่แย่ที่สุดข้าจะนั่งรถเข็น ข้าไม่ต้องการต่อสู้เพื่อครองบัลลังก์ และต้องการเพียงดูแลเสด็จพ่อกับเสด็จแม่อย่างดี การอยู่เคียงข้างเสด็จพ่อและดูแลเสด็จพ่อในปีต่อ ๆ ไป คือความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของข้า”ฮ่องเต้พยักหน้าขณะฟังสิ่งนี้ไม่เพียงแต่เขาจะดึงซวนเทียนโมเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น เขายังคว้ามือพระสนมหยวนด้วยอารมณ์ด้วยว่า“ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ข้าปล่อยให้พวกเจ้าต้องทนทุกข์ทรมานพระสนมหยวนมอบบุตรชายที่ดีแก่ข้า แต่เราไม่สามารถที่จะอุทิศตนได้อย่างเหมาะสม ไม่ต้องห่วงหรอก ข้าจะรักษาขาของเจ้าอย่างแน่นอน เราจะต้องทำให้บัลลังก์นี้มั่นคงเพื่อให้โมเอ๋อนั่งลง ! ”ในขณะที่เขากล่าวสิ่งนี้เขากล่าวกับพระสนมหยวน “สนมรักรอคอยข้าอย่างลำบากมาหลายปีแล้ว นี่คือความผิดของข้า นับจากนี้เป็นต้นไปข้าจะดูแลเจ้าอย่างดี ข้าจะไม่อนุญาตให้ใครกลั่นแกล้งเจ้าอีก
