อาจเป็นไปได้ว่าผลกระทบของการที่บรรดาคุณหนูร้องไห้นั้นมากเกินไปหรืออาจเป็นไปได้ว่าการร้องไห้แบบนี้ช่างน่าเศร้า แม้แต่บ่าวรับใช้ของตำหนักเซียงก็เริ่มรู้สึกเศร้าเมื่อได้ยิน ไม่นานนางกำนัลก็เริ่มเช็ดน ้าตา แม้แต่บ่าวรับใช้ชายก็เริ่มร้องไห้นอกจากทหารรักษาการณ์ที่มีความสามารถด้านการต่อสู้ซึ่งไม่ได้รับผลกระทบคนอื่นๆ ทั้งหมดก็เริ่มร้องไห้ และเสียงร้องก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ ในตอนท้ายบ่าวรับใช้ก็แค่คุกเข่าลง เมื่อพวกคุณหนูเป็นผู้นำพวกเขาก็ตะโกนเสียงดังๆ “องค์ชายแปด! พระองค์น่าสงสารมาก !พระองค์ ! พระองค์ต้องเสียโฉม ! ”ซวนเทียนโมแทบกระอักออกมาเป็นเลือดเขาเกือบจะสงสัยว่าเฟิงหยูเองให้ยาแก่คนเหล่านี้ทำให้พวกนางร้องไห้ นอกจากนี้พวกนางมาเยี่ยมคนป่วยหรือร้องไห้ที่งานศพ ?การร้องไห้แบบนี้ดำเนินต่อไปประมาณครึ่งชั่วยามก่อนที่ซวนเทียนเก้อจะกล่าวว่า“เอาล่ะ เอาล่ะ หยุดร้องไห้ พี่แปดยังไม่ตาย การร้องไห้ตอนนี้เร็วไป เก็บน ้าตาของเจ้าไว้เมื่อถึงตอนที่ต้องร้องไห้ ! ”หลังจากกล่าวแบบนี้ นางมองซวนเทียนโมและกล่าวว่า “สีหน้าของพี่แปดไม่ดีเลย เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้ว ร่างกายของเสด็จพี่คงจะอ่อนแอพักผ่อนให้เต็มที่! เราจะไม่รบกวนเสด็จพี่แล้วเพคะ”ซวนเทียนโมไม่ต้องการพูดอะไรและเพียงแค่พยักหน้าเขาหวังว่าพวกคนเหล่านี้จะจากไปอย่างรวดเร็ว
ซวนเทียนเก้อจากไปตามที่เขาปรารถนาและนำผู้คนออกไปอย่างรวดเร็ว มันเป็นเพียงว่านางถอนหายใจขณะที
