ซานกำลังใช้ความคิดของนางขณะที่เฟิงเฟินไดจับมือเสี่ยวเปาและไล่ตามเฟิงหยูเองพร้อมบอกกับนางว่า “พี่รอง ขอบคุณเจ้าค่ะ”เฟิงหยูเองเหลือบมองมาที่นางแล้วส่ายหน้าพลางกล่าวว่า“ไม่จำเป็น ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นห่วงเขาอย่างแท้จริง เมื่อเจ้าเห็นเขา เจ้าสนใจเขามากกว่าปล่อยเขาอยู่ข้าง ๆ เพื่อแสวงหาความสุขชั่วขณะคนที่มีแรงจูงใจของตัวเองอาจไม่กล้าต่อต้านเจ้าโดยตรง อย่างไรก็ตามพวกมันสามารถจัดการกับคนรอบข้างของเจ้าได้ การกระทำของเจ้าจะส่งผลกระทบต่อเสี่ยวเปา”เฟิงเฟินไดพยักหน้า“ขอบคุณพี่รองสำหรับคำแนะนำ ข้ารู้วิธีปกป้องน้องชายของข้า” หลังจากกล่าวแบบนี้ นางไม่ได้มองเฟิงหยูเองต่อไป นางดึงเสี่ยวเปาไปข้างหน้า นางรีบไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและเข้าไปในห้องรับแขกเฟิงหยูเองเดินช้าๆ และบอกซวนเทียนเก้อกับคนอื่น ๆ อย่างจงใจว่าไม่จำเป็นต้องรอนาง หลังจากกลุ่มที่เหลือค่อย ๆ เข้าตำหนักจางหนิงอย่างช้า ๆ หวงซวนถามด้วยความสับสนว่า “คุณหนูรออะไรอยู่หรือเจ้าคะ ? ”
เฟิงหยูเองไม่พูดนางเกาคางของนาง และหวงซวนก็จ้องมองนางที่นั่นนางเห็นหญิงสาวสองคนยืนอยู่ห้าหรือหกก้าวทางด้านซ้ายของทางเข้าตำหนักจางหนิง พวกนางสะบัดแขนและกระทืบเท้า พวกนางหนาวมากและดูเหมือนว่าพวกนางกำลังบ่น หวงซวนรู้จักพวกเขา“นั่นบ่าวรับใช้ 2 คนที่เข้ามาในเมืองหลวงพร้อมกับคุณหนูตระกูลจู้ไม่ใช่หรือเจ้าคะ ? ทำไมพวกนางไม่เข้าไปข้างใน กลับมายืนอยู่ข้างนอก”เฟิงหยูเองกล่าวว่า“ข
