วที่ไม่รู้จักซึ่งกำลังกินผลไม้ที่ไม่น่าดู พวกมันน่าขยะแขยงมากและไม่สามารถกินได้ แต่พวกนางไม่รู้ว่าจะทำอะไรจริง ๆ ดังนั้นพวกนางจึงกัดกินพวกมันและเล่นใครจะรู้ว่าหนึ่งในนั้นเกิดความคิดขึ้นเมื่อพวกเขามองที่เสี่ยวเปาเกิดความคิดขึ้นในใจ ขณะที่นางโยนผลไม้ที่กินไปแล้วบางส่วนผลไม้กลิ้งไปมาบนพื้นจนจะถึงที่นั่งของเสี่ยวเปาเสี่ยวเปาตัวเล็กในขณะที่นั่งอยู่ในที่นั่ง เท้าของเขาไม่สามารถยันพื้นได้ เมื่อมองดูผลไม้ที่กลิ้งไปมาด้วยความงุนงง เขาดูสับสนจากนั้นเขาก็ได้ยินคุณหนูกล่าวว่า “เจ้าหนูน้อย เจ้ากำลังมองหาอะไร ข้าให้เจ้า ทำไมเจ้าไม่กินมัน ! ”เสี่ยวเปาสับสนว่าเกิดอะไรขึ้นเขามองดูเด็กสาวคนนั้น แล้วมองดูผลไม้บนพื้นดิน เขาต้องการลุกขึ้นจากที่นั่ง แต่กลัวว่าจะไม่สามารถถึงพื้นได้ ดงหยิงรีบไปสนับสนุนเขาอย่างรวดเร็ว หันหลังเพื่อป้องกันสายตาของเด็กสาว จากนั้นนางก็กล่าวกับเสี่ยวเปาอย่างเงียบ ๆ “ทำตัวดี ๆ และอย่าขยับจากที่นั่งของเจ้า เดี่ยวพี่สาวของเจ้าจะกลับมาแล้ว”คุณหนูที่กำลังจะสร้างปัญหาได้หายไปในขณะที่นางยืนขึ้นและดึงดงหยิงออกไปพร้อมกล่าวอย่างขุ่นเคืองว่า “อุ้ย ! เจ้าเป็นใคร ?
เจ้าเป็นแค่บ่าวรับใช้ ! คุณหนูผู้นี้กำลังพูดกับเด็กอยู่ เจ้าทำอะไร ? ”หลังจากกล่าวแบบนี้นางเอื้อมมือไปที่เสี่ยวเปา ดึงเด็กลงจากที่นั่งของเขา ในเวลาเดียวกันอีกสองคนที่อยู่กับนางก็สร้างกำแพงเพื่อปิดกั้นแนวสายตาระหว่างเสี่ยวเปาและเฟ
