งเร่งด่วนและร้องเสียงดังว่า “เจ้าเป็นคนที่พาเด็กพวกนั้นมาหรือไม่ ?พวกนางมุ่งหน้าไปที่ทะเลสาบ พวกนางกำลังคิดจะทำอะไร ? ”กงซานไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นและตอบกลับอย่างรวดเร็ว“ท่านป้าใจเย็น ๆ ก่อนเจ้าค่ะ ไปดูกันดีกว่า ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น ! ” หลังจากกล่าวอย่างนี้นางก็เดินไปข้างหน้าพร้อมกับประคองพระสนมหลี่เมื่อทุกคนมาถึงที่ด้านข้างของทะเลสาบที่มนุษย์สร้างขึ้นพวกเขาเห็นเด็กหญิงที่ยืนอยู่ข้างทะเลสาบ พวกเขาหันหน้าไปทางทะเลสาบและหัวเราะขณะพูดว่า “ดูบุตรนอกสมรสตัวน้อย ! เขา
ร้องไห้อย่างน่าเกลียด! เขาดูคล ้ามากจนเหมือนถ่านหินก้อนหนึ่ง ข้ากลัวว่าแม้ว่าเขาจะถูกส่งให้กับพ่อค้าทาส พ่อค้าทาสจะบอกว่าเขาขายยาก ! ”เสียงเด็กร้องไห้มาจากกลางทะเลสาบเมื่อถึงเวลานั้นผู้คนพบว่าเด็กที่เฟิงเฟินไดพามานั้นถูกผลักไปที่กลางทะเลสาบ ทะเลสาบนี้ไม่ใหญ่และไม่มีน ้าไหล ในฤดูหนาวจะมีชั้นน ้าแข็งบาง ๆ เด็กเล็กไม่จมลงไป แม้จะถูกผลักไปที่กลางทะเลสาบ น ้าแข็งยังคงค่อนข้างเย็นภาพนี้น่าตกใจและน่าเป็นห่วงมากเฟินไตสูญเสียการควบคุมนางสะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุมของดงหยิงและวิ่งไปที่ทะเลสาบ สิ่งนี้ทำให้ดงหยิงกลัว นางตะโกนอยู่ด้านหลัง “คุณหนู ! คุณหนูกลับมาเจ้าค่ะ ! น ้าแข็งไม่สามารถรับน ้าหนักของคุณหนูได้ ! ” หลังจากตะโกนไปครู่หนึ่ง นางพบว่าเฟินไตไม่ยอมหยุด ดังนั้นนางจึงกล่าวเพิ่มเติมว่า “หากคุณหนูตกลงไปนายน
