”นางร้องไห้! เมื่อคืนก่อนและคืนก่อนหน้านั้นอันเป็นผลมาจากคำอ้อนวอนของหมาป่าผู้หิวโหย นางได้ไปซ่อนตัวในมิติของนางเป็นเวลาสามคืนติดต่อกัน วันนี้นางถูกจับแล้ว เขาก็ขึ้นมาพร้อมกับแผนจู่โจม นางพยายามเอื้อมมือไปหาข้อมือซ้าย แต่พบว่านางไม่สามารถซ่อนตัวอยู่ในมิติได้ด้วยข้อมือที่ถูกปิดผ้าไว้ นางอดไม่ได้ที่จะพูดคำอธิษฐานของนางอย่างเงียบ ๆ โดยหวังว่าหมาป่าตัวนี้จะเป็นมนุษย์มากกว่านี้ในวันนี้…หิมะตกตลอดทั้งคืนเกล็ดหิมะขนาดใหญ่ปกคลุมฤดูหนาวในผ้าห่มหนา ท่านผู้หญิงหยวนตื่นขึ้นในตอนเช้า เมื่อท้องฟ้าเริ่มจางลงนางก็ไปที่อุทยานหลวงพร้อมบ่าวรับใช้ส่วนตัวของนาง บ่าวรับใช้ของนางกำลังถือเหยือกขนาดใหญ่ ขณะเดินนางกล่าวว่า “ท่าน เรื่องนี้อาจต้องได้รับการดูแลจากบ่าวรับใช้และนางกำนัลบางคน ทำไมต้องมาด้วยตัวเองในวันที่อากาศหนาวเช่นนี้เจ้าคะ”ท่านผู้หญิงหยวนส่ายหน้าและกล่าวว่า“เนื่องจากต้องทำสิ่งที่ดีต้องทำอย่างเต็มที่เท่าที่จะทำได้ ทำไมต้องทำอย่างนั้นถ้ามันไม่เพียงพอที่จะได้ตำแหน่งที่สูงขึ้น เมื่อข้าไม่เต็มใจที่จะรับตำแหน่งที่ต ่ากว่า
โมเอ๋อพูดถูก มันไม่มีเหตุผลอื่น ข้าจะทำเช่นนี้กับเขา เช่นนี้ข้าจะไม่รู้สึกอึดอัด”ซูหยู่ถอนหายใจ“ท่านต้องทนทุกข์แล้ว”แน่นอนนางต้องทนทุกข์เนื่องจากหิมะตกหนักเมื่อคืน นางตื่นเช้าเกินไป มันเป็นเช่นนั้นที่นางกำนัลไม่มีโอกาสที่จะกวาดพื้น เพียงเดินไปที่อุทยานหลวง รองเท้าและถุงเท้าของนางก็
