ห็นของเขา” หลังจากกล่าวอย่างนี้ นางพูดกับพนักงานในร้าน “ไปเรียกแม่นมเพื่อพาเด็กออกมา” หลังจากกล่าวแบบนี้ นางมองไปที่เฟิงเฟินไดและกล่าวตามความคิดเล็กน้อย “ข้ารู้ว่ามีบางสิ่งที่เจ้าจะปฏิเสธที่จะฟัง และข้าไม่มีความตั้งใจที่จะพูดกับเจ้าบ่อย ๆ แต่ เนื่องจากเราเจอกันวันนี้ ข้าจะบอกเจ้า ไม่ว่าอย่างไรข้าก็เป็นพี่สาวคนที่สองของเจ้า เฟิงเฟินได เจ้ากำลังเติบโตขึ้นและต้องรู้ว่าสิ่งที่ควรพูดและไม่ควรพูด เจ้าต้องรู้ด้วยว่าการกระทำแบบใดที่จะทำให้เหมาะสมกับสถานการณ์เช่นนี้ เจ้าสามารถทำสิ่งที่เหมาะสมกับสถานะของเจ้า สิ่งที่เจ้าต้องการเป็นเช่นนั้นขึ้นอยู่กับการที่เจ้าจะตัดสินใจ ข้าไม่เชื่อว่าบั้นปลายของเฉินซื่อจะยิ่งใหญ่ และข้าไม่รู้สึกว่าเฉินซื่อเป็นคนที่สมควรได้รับการสรรเสริญ หากเจ้ามีแก่ใจ จงดูแลองค์ชายห้าให้ดี เช่นเดียวกับที่เจ้าสามารถมีคนที่จะไว้วางใจได้ตลอดชีวิตของเจ้า แม้ว่าเจ้าจะเรียนรู้จากท่านแม่ของเจ้า และสามารถกุมจิตใจผู้ชายได้ มันก็ดีกว่าการเลียนแบบเฉินซื่อ”“พี่รองกำลังสอนข้า”เฟิงเฟินไดยักไหล่แล้วหัวเราะ “เจ้ารู้สึกว่าสิ่งที่ข้าพูดตอนที่เจ้าก้าวเข้ามานั้นไม่เป็นที่พอใจใช่หรือไม่ ? แต่นั่นเป็นเพียงข้า ข้าเป็นบุตรสาวของอนุที่ไม่สามารถนำเสนอได้ ข้าจะเปรียบเทียบคนที่มีเกียรติอย่างเจ้าได้อย่างไร ? ถ้าไม่ใช่ในเรื่องนี้ทำไมข้าถึงต้องมาที่นี่ในวันนี้เพื่อถามเจ้าด้วยน ้าเสียงที่อ่อนโยน ? ”
ในขณะที
