็ว แต่กล่าวว่า “ข้าจะซื้อผู้ที่มีทักษะและสามารถสร้างความผูกพันที่ดี สำหรับตัวตนของพวกนางนั้นจะต้องให้คุณหนูตรวจสอบและพิจารณาขอรับ”เฟิงเฟินไดไม่ได้พูดอะไรอีกเฮ่อจงไปหาซื้อแม่นม จากนั้นนางก็ก้มลงมาเล่นกับเด็ก แต่เด็กกลับเริ่มร้องไห้นางรู้สึกสับสนเล็กน้อยและไม่รู้วิธีปลอบโยนเขานางปลอบใจซ ้าๆ ว่า “เสี่ยวเปาอย่าร้องไห้ พี่สาวจะเล่นกับเสี่ยวเปา เสี่ยวเปาอย่าร้องไห้ ! ” นางมีความอดทนแต่นางขาดประสบการณ์อย่างแท้จริงดงหยิงก็ช่วยปลอบแต่ไม่ว่าอย่างไรเด็กก็จะไม่หยุดร้องไห้ร่องรอยของความกลัวจาง ๆ สามารถมองเห็นได้ในดวงตาของเด็กดงหยิงจึงสอบสวนทันที “เสี่ยวเปา เจ้าไม่ชอบที่นี่หรือ ? ”
เด็กผงกหัวและกล่าวด้วยเสียงสะอื้น“เสี่ยวเปากลัวมากขอรับ”เฟิงเฟินไดงงงวย“เจ้ากลัวอะไรหรือ ? ”เสี่ยวเปายังเด็กเกินไปและไม่สามารถอธิบายได้อย่างไรก็ตามดงหยิงก็สามารถคาดเดาได้ ดังนั้นนางจึงอธิบายกับเฟิงเฟินไดว่า“นายน้อยเคยอาศัยอยู่ในบ้านนี้ อาจเป็นได้ว่าเขาได้รับความหวาดกลัวในเวลานั้น และภาพนั้นก็หลอกหลอนเขาเจ้าค่ะ ! ”“มันผ่านมานานแล้ว”เฟิงเฟินไดตกตะลึงแล้วก็กล่าวอย่างลังเลว่า “ตอนนั้นเขายังเล็กอยู่ เขาจะจำได้งั้นหรือ ? ”ดงหยิงกล่าวว่า“เขาอาจจำอะไรไม่ได้ แต่อาจมีความจำบ้างที่หลงเหลืออยู่ในเวลานั้น”เฟิงเฟินไดโบกมือ“ลืมมันเถิด ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด เราจะต้องเดินหน้าต่อไป ถ้าเป็นเช่นนั้นการย้ายไปยังที่อยู่ใหม่จะทำให้สิ่งต่าง ๆดี
