วอย่างไม่นิ่งนอนใจว่า “โปรดอย่ารังเกียจเลย สถานที่แห่งนี้ไม่มีสิ่งที่ดีมากมาย ชานี้ดีที่สุดแล้วที่สามารถนำออกมาได้”เฟิงหยูเองยิ้มให้ท่านผู้หญิงหลี่และกล่าวว่า“ไม่เป็นไร ข้าไม่เคยรังเกียจสิ่งต่าง ๆ เช่นนี้เจ้าค่ะ” สีหน้าขอโทษปรากฏขึ้นขณะที่นางกล่าวต่อ “เมื่อพูดไป มันเป็นอาเองที่ไม่สนใจและควรมาเยี่ยมท่านผู้หญิงหลี่ก่อนหน้านี้ พี่หกได้ช่วยข้าอย่างมากในหยูโจว ตอนนี้พระองค์อยู่ที่นั่นและช่วยข้าดูแลสถานการณ์ในมณฑล อย่างไรก็ตามข้าไม่สามารถช่วยพระองค์ดูแลท่านผู้หญิงหลี่ได้ มันเป็นความผิดของอาเองอย่างแท้จริง”เมื่อได้ยินเฟิงหยูเองกล่าวแบบนี้ไม่เพียงแต่ท่านผู้หญิงหลี่จะไม่ตำหนินางแต่รอยยิ้มของนางก็ยิ่งสดใสมากขึ้น คนทั้งหมดของนางเริ่มมีความสุข นางยังใช้ความคิดริเริ่มที่จะคว้ามือของเฟิงหยูเองและกล่าวอย่างอบอุ่น “มันดีถ้าเจ้ามีใจแบบนี้ ไม่จำเป็นต้องให้ความสนใจกับข้ามากเกินไป ไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม ฮ่องเต้ไม่อนุญาตให้ผู้คนมาเยี่ยมข้า และฝ่าบาทก็ไม่อนุญาตให้ข้าออกจากตำหนักแห่งนี้ มันจะไม่ทำให้เกิดปัญหาใด ๆ กับเจ้า” ในขณะที่นางกล่าว นางลูบหลังมือของเฟิงหยูเองและยกย่องซ ้า ๆ ว่า “เจ้าเป็นเด็กดีและอุตส่าห์คิดถึงข้าแม้ว่าเจ้าจะยุ่งมาก ด้วยคำพูดของเจ้า ข้ารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก”
เฟิงหยูเองขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะที่นางยังคงรู้สึกว่าท่านผู้หญิงหลี่เป็นคนดีเกินไป หลังจากคิดถึงของขวัญแต่งงานที่ท่านผู้หญิงหลี่ส่งไป
