นางเอามือหลบไปโดยไม่สังเกตเห็น ท่านผู้หญิงหลี่กล่าวต่อ “ด้วยนิสัยของเฟิงเอ๋อเขาจะไม่พูดอะไรที่เขาอยากจะพูด พูดถึงผู้หญิงที่ดีที่ไหนในโลกนี้ดีไปกว่าองค์หญิง อ่า…ไม่ ดีไปกว่าพราชายาหยู ! เฟิงเอ๋อ…”“ท่านผู้หญิงหลี่คำชมของท่านไม่ถูกต้อง” การแสดงออกของเฟิงหยูเองทรุดตัวลงเล็กน้อย “มีคนจำนวนมากที่บอกว่าองค์หญิงจี่อันนั้นหยิ่งยโสและชอบกดขี่ข่มเหง ! ”“นั่นเป็นเพราะพวกเขาตาบอด! ” ท่านผู้หญิงหลี่พูดจาเย้ยหยัน“คนดีแบบนี้จะพบที่ไหน ? แม้แต่ความเย่อหยิ่งก็ต้องการรากฐาน !ข้าคิดว่าเจ้าดี ยิ่งข้ามองมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น พูดว่าเจ้าและเฟิงเอ๋อ…”เมื่อเห็นว่าท่านผู้หญิงหลี่ได้พูดอะไรไปไกลเรื่อยๆ จากหัวข้อหลัก เฟิงหยูเองก็ขัดจังหวะโดยไร้ประโยชน์ “ท่านผู้หญิงหลี่ ! ข้าได้กล่าวไปแล้วก่อนหน้านี้ว่าองค์ชายเก้าและข้าเข้ากันได้ดีมาก ถ้าท่านผู้หญิงหลี่กำลังคิดถึงพี่หก ท่านไม่ควรพูดสิ่งที่ท่านพูดในวันนี้”ในขณะที่นางกล่าว ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางก็ดูเคร่งขรึมอย่างแท้จริง
เมื่อนางมองที่ท่านผู้หญิงหลี่ มันเต็มไปด้วยพลังที่ไม่สามารถต่อต้านได้ เรื่องนี้ทำให้ท่านผู้หญิงหลี่ตัวสั่นโดยไม่รู้ตัว เพราะนางรู้สึกราวกับว่าห้องที่ถูกทำให้ร้อนนั้นค่อนข้างเย็น สำหรับเฟิงหยูเอง นางกล่าวต่ออีกว่า “น้องสี่ของข้ายังเด็กและไม่เข้าใจสิ่งต่าง ๆ ท่านผู้หญิงหลี่จะเป็นการดีที่สุดที่จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับนาง มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่พ
