้ว่าเราเป็นสมาชิกในตำหนักในของฮ่องเต้ ทุกคนจำเป็นต้องดื่มยาหม้อที่มีรสชาติขมที่ทำโดยหมอหลวง” นางยังจำได้ว่านางป่วยเมื่อได้ยินข่าวจากภาคใต้เมื่อหลายเดือนก่อน นางต้องการดื่มยาหม้อรสชาติขมตลอดทั้งเดือน นางให้ซวนเทียนโมออกไปซื้อยาดี ๆ แต่ร้านห้องโถงสมุนไพรปิดตัวลงอย่างน่าเสียดาย เมื่อในที่สุดนางก็สามารถส่งคนไปที่ร้านห้องโถงสมุนไพรในเซียวโจว ผู้คนที่ถูกส่งไปบอกว่าผู้ป่วยจำเป็นต้องไปรับยาด้วยตัวเอง นั่นทำให้นางโกรธมากตอนนี้นางพบเฟิงหยูเอง นางไม่สามารถช่วยได้ แต่จำเรื่องนั้นไว้ และไม่สามารถห้ามตัวเองจากการเล่าเรื่องนี้ให้อีกฝ่ายฟังได้
แต่เฟิงหยูเองเริ่มงงงวยมากขึ้น“ท่านผู้หญิงหยวนป่วยหรือเจ้าคะ ? ”“เจ้าสิป่วย! ”ท่านผู้หญิงหยวนโต้กลับจิตใต้สำนึกอย่างไรก็ตามนางก็ได้ยินเฟิงหยูเองกล่าวว่า“งั้นก็แปลกนะ เมื่อท่านไม่ป่วย ท่านผู้หญิงหยวนรู้สึกอิจฉาหรือขุ่นเคืองงั้นหรือ ? มันตลกจริง ๆ ข้าเคยได้ยินคนที่ชอบอัญมณีหรือทองคำ และมีบางคนที่ชอบความงาม อย่างไรก็ตามนี่เป็นครั้งแรกที่มีคนชอบยา แต่เนื่องจากท่านผู้หญิงหยวนชอบพวกมัน มันอาจเป็นเรื่องของความรุ่งโรจน์สำหรับข้า ตอนนี้ร้านห้องโถงสมุนไพรได้เปิดอีกครั้ง ถ้าท่านผู้หญิงหยวนนั้นสนใจยาของข้าอย่างแท้จริง ออกจากพระราชวังด้วยตัวเอง ไปรับการรักษาและรับยา มันง่ายมากเจ้าค่ะ”ท่านผู้หญิงหยวนรู้สึกราวกับว่านางทำผิดพลาดร้ายแรงมากและความผิดพลาดนี้เป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ
