ังจากท่านผู้หญิงหลี่กล่าวจบแล้วนางก็หันหลังกลับไปที่ห้องชั้นในโดยไม่ออกไปข้างนอกอีกต่อไป กงซานยืนอยู่พักหนึ่งแล้วรู้สึกค่อนข้างอึดอัด แต่นางก็รู้สึกว่าการออกจากที่นี่จะไม่สุภาพเล็กน้อยดังนั้นนางจึงส่งเสียงไปที่ห้องชั้นใน “การเดินทางเข้าเมืองหลวง ข้าจะอยู่เป็นเวลานานและหวังว่าจะได้เห็นลูกพี่ลูกน้องเฟิง ป้ารองต้องดูแลสุขภาพด้วยเจ้าค่ะ” หลังจากกล่าวอย่างนี้นางก็ถูกพาออกจากตำหนักจิงซีโดยนางกำนัลสำหรับบ่าวรับใช้2 คนที่อยู่ข้างนาง ตอนนี้พวกนางมีอะไรจะพูดหนึ่งในพวกนางยิ้มเยาะและจ้องมองที่ตำหนักจิงซี “ตัวนางเองยังรู้ว่านางไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าท่านผู้หญิง แต่นางก็ยังคงออกอาการเช่นนี้ เชอะ ทำตัวราวกับว่าใคร ๆ ก็อยากจะมาหา”“แน่นอนตำหนักจิงซีแห่งนี้นั้นเหมือนกับตำหนักเย็น บอกว่านางถูกกักบริเวณในพระราชวัง ก็หมายความว่าพวกเขากำลังรอให้นางตาย ! ”กงซานขมวดคิ้วและจ้องมองบ่าวรับใช้2 คนด้วยความโกรธเล็กน้อย นางกล่าวอย่างโหดเหี้ยม “ก่อนที่จะมาข้าบอกเจ้าแล้วว่าในเมื่อเจ้ามากับข้า เจ้าต้องเชื่อฟังข้าตลอดเวลา ไม่ต้องพูดถึงว่านางเป็นป้าของข้า โดยไม่คำนึงถึงสถานการณ์นางก็ยังคงเป็นผู้หญิงของ
ฮ่องเต้ นี่คือพระราชวังและกำแพงมีหู ใครจะรู้ว่าคำพูดของพวกเจ้าจะมีคนได้ยินหรือไม่ เป็นไปได้หรือไม่ที่เจ้าอยู่มานานพอและต้องการถูกลงโทษจากพระราชวัง ? ”เสียงของกงซานกำลังคุกคามแต่สิ่งที่นางกล่าวนั้นเป็นความจริง บ่าวรับใช
