บอำหำรพิเศษให้ ควำมตั้งใจที่ได้รับมันให้ควำมรู้สึกที่จริงใจ“พราชำยำงรู้ว่ำนำงเป็นใครหรือเพคะ? ” นำงก ำนัลอำวุโสโจวเริ่มเดำได้ “มำจำกเป็งโจว…” นำงขมวดคิ้วเล็กน้อย “เป็นไปได้หรือไม่…”“กำรคำดเดำของท่ำนถูกต้อง”เฟิงหยูเองรู้ว่ำนำงก ำนัลอำวุโสเดำควำมเป็นตัวตนของหญิงสำวได้อย่ำงแน่นอน ท้ำยที่สุดนำงก ำนัลอำวุโสโจวเป็นคนที่เคยอยู่ในเมืองหลวงมำนำนแล้ว ในอดีตนำงเคยท ำงำนในพระรำชวังหลวง นำงไม่รู้ได้อย่ำงไรว่ำสมำชิกในต ำหนักในของฮ่องเต้มีญำติคนใดบ้ำง และต่อสู้เพื่อควำมโปรดปรำน ?“เนื่องจำกสิ่งเหล่ำนี้ได้รับกำรส่งมอบแล้ว เรำจะมอบของก ำนัลคืนตำมควำมเหมำะสม ! มันจะใช้ได้ถ้ำไม่สนิทหรือห่ำงเหินเกินไป”นี่คือค ำสั่งของเฟิงหยูเองและนำงก ำนัลอำวุโสโจวรู้สึกว่ำมันเหมำะสม ดังนั้นนำงพยักหน้ำและจะท ำตำมค ำสั่ง ส ำหรับอำหำรที่ได้รับมำ นำงเห็นว่ำมีผักตำกแห้ง สิ่งเหล่ำนี้เป็นสิ่งที่พบได้บ่อยในชนบท แต่ส ำหรับผู้คนในเมืองหลวงมันเป็นของสดใหม่จริง ๆ นำงกินพวกมันเมื่อนำงยังเด็ก แต่ตั้งแต่นำงเข้ำไปในพระรำชวังและมำอยู่ต ำหนักหยู นำงก็ไม่ได้ลิ้มรสรสชำตินี้ เมื่อเห็นตอนนี้นำงรู้สึกค่อนข้ำงคิดถึง
“ต้องบอกว่ำสิ่งเหล่ำนี้อร่อยมำกแต่ก็ยังไม่รู้ว่ำสิ่งที่พวกเขำส่งมำสำมำรถกินได้หรือไม่” นำงพึมพ ำสิ่งนี้ และน ้ำเสียงของนำงก็เสียใจเล็กน้อย”กิน? ” เฟิงหยูเองได้ยินเรื่องนี้และมองดูพวกมัน ก่อนกล่ำวว่ำ“พวกมันกินได้จริง ๆ ไม่มีใครกล้
