ำส่งยำพิษเข้ำมำในต ำหนักหยูโดยตรง” ในขณะที่กล่ำวสิ่งนี้นำงก็ก้มลงหยิบผักตำกแห้งและดมพวกมันทีละต้น จำกนั้นนำงก็พยักหน้ำ “กินได้ ไม่มีอะไรผิดปกติ”เมื่อได้ยินว่ำไม่มีอะไรผิดปกตินำงก ำนัลอำวุโสโจวเรียกผู้คนอย่ำงมีควำมสุขเพื่อน ำสิ่งของไปที่ห้องครัว “ผักตำกแห้งจะต้องแช่ก่อน พวกมันจะไม่พร้อมส ำหรับอำหำรค ่ำในคืนนี้ ค่อยให้ห้องครัวท ำเป็นอำหำรกลำงวันกันเถิด พราชำยำจะได้ลิ้มรสของสดใหม่ได้”เฟิงหยูเองชอบกินผักตำกแห้งและท ำให้นำงคิดถึงที่พักของนำงนอกเมืองหลวง นำงอำจให้ผู้คนในบ้ำนนั้นท ำผักตำกแห้ง นำงไม่ได้หวังที่จะขำยพวกมัน แต่อย่ำงน้อยที่สุดนำงก็สำมำรถน ำเข้ำมำในเมืองหลวง เมื่อนำงต้องกำรที่จะกินพวกมัน นอกจำกนี้พวกมันยังสำมำรถใช้เป็นอำหำรให้กับพลเมืองที่ยำกจนในช่วงฤดูหนำวเมื่อคืนซวนเทียนหมิงกลับบ้ำนนำงพูดถึงลูกพี่ลูกน้องขององค์ชำยแปด ซวนเทียนหมิงรู้ดียิ่งกว่ำนำง “น ำลูกพี่ลูกน้องเข้ำสู่เมืองหลวง ข้ำไม่รู้จริง ๆ ว่ำเมื่อใดที่พวกเขำมีควำมคิดนี้ขึ้นมำ แต่เรำได้รับทันทีที่นำงเข้ำไปในเมืองหลวง ลูกพี่ลูกน้องผู้นั้นเป็นบุตรสำวของน้องสำวท่ำนผู้หญิงหยวนและท่ำนผู้หญิงหลี่ซึ่งเป็นบุตรของอนุ
ดังนั้นนำงจะเรียกท่ำนผู้หญิงหยวนว่ำท่ำนป้ำ นำงแต่งงำนกับตระกูลในเป็งโจวและแซ่ของครอบครัวสำมีของนำงคือจู้ บุตรสำวของอนุสนมแต่งงำนกับตระกูลจู้ในฐำนะฮูหยินรอง และลูกพี่ลูกน้องคนนั้นไม่ได้มีจุดยืนในตอนแรก ต่อมำบุตรสำวของ
