ค ำเหล่ำนี้ท ำให้เฟิงหยูเองหยุดกำรท ำงำนนำงเงยหน้ำขึ้นมองร้ำนที่ถูกอธิบำยว่ำมีคนจ ำนวนมำกเข้ำแถวข้ำงนอกและร้ำนดูโทรมโอ้ ร้ำนนั้นเป็นร้ำนขนมที่เปิดมำนำนกว่ำ 100 ปีแล้ว เห็นได้ชัดว่ำร้ำนนั้นเปิดมำนำนกว่ำ 150 ปีแล้ว และเจ้ำของได้เลือกที่จะไม่ปรับปรุงร้ำนเพื่อรักษำภำพลักษณ์เดิมเอำไว้พนักงำนของร้ำนปักกล่ำวพึมพ ำ“พวกนำงมำจำกไหน ? ”เฟิงหยูเองก็ไม่แน่ใจเช่นกันว่ำพวกนำงมำจำกไหนไม่ว่ำจะด้วยวิธีใด รถม้ำหยุดห่ำงออกไปและไม่มีอะไรให้นำงท ำ สิ่งนี้จะให้ควำมบันเทิงแก่นำงในกำรรับชม“อำฮวนไปดูกันคนเหล่ำนั้นใส่เสื้อผ้ำเก่ำมำก ! ” หญิงสำวในรถม้ำกล่ำวอีกครั้งว่ำ “เนื้อผ้ำหยำบ มีคนในเมืองหลวงที่สวมเสื้อผ้ำที่ท ำจำกผ้ำหยำบหรือ ? ใครเล่ำให้เรำฟังก่อนหน้ำนี้ว่ำทุกคนในเมืองหลวงสวมเสื้อผ้ำที่ดีที่สุด ? มันไม่เป็นเช่นนั้นเลย ! ”นำงชี้ไปที่ฮูหยินไม่กี่คนที่ก ำลังเดินไปตำมถนนพวกนำงเป็นเพียงฮูหยินของครอบครัวปกติ แม้ว่ำเสื้อผ้ำที่พวกนำงสวมล้วนแต่สะอำด มันไม่ได้ย ่ำแย่ขนำดที่พวกนำงพูดกัน เฟิงหยูเองรู้สึกงงงวยและถำมวังซวนกับหวงซวน “ใครเล่ำว่ำผู้คนในเมืองหลวงสวมเสื้อผ้ำที่ดีที่สุด ด้วยมำตรฐำนแบบนี้ เรำจะถูกมองว่ำเป็นชำวนำระดับล่ำงถึงชนชั้นกลำงหรือไม่ ? ”
พนักงำนของร้ำนปักค่อนข้ำงสนุกกับกำรพูดคุยได้ยินเฟิงหยูเองกล่ำวแบบนี้พวกนำงรีบพยักหน้ำ “ไม่เพียงแต่ชำวนำชั้นต ่ำเท่ำนั้นเจ้ำค่ะ เรำต้องกำรกำรบรรเทำทุกข์อย่ำงแท้จริง”บ
