่ำวรับใช้ในรถม้ำกล่ำวเสียงดังมำกและไม่ได้กลัวคนอื่นได้ยินแม้แต่น้อยในควำมเป็นจริงเพรำะกลัวคนอื่นไม่รู้ว่ำพวกนำงก ำลังพูดถึงใคร พวกนำงไม่เพียงแค่ตะโกนตำมที่พวกนำงชี้ ฮูหยินที่ผ่ำนไปมำนั้นมีสีหน้ำน่ำเกลียดอยู่พอสมควรขณะที่พวกนำงหยุดมองรถม้ำแม้ว่ำพวกนำงจะโกรธเมื่อพวกนำงเห็นม้ำตัวใหญ่และวัสดุที่มีคุณภำพที่ใช้ท ำรถม้ำ พวกนำงรู้ว่ำนี่เป็นคนคนร ่ำรวยอีกคน ด้วยเหตุนี้แม้ว่ำพวกนำงจะรู้สึกโกรธ พวกนำงก็ไม่กล้ำพูดอะไรเพรำะกลัวว่ำจะสร้ำงปัญหำ แม้ว่ำพวกนำงจะไม่กล้ำพูดอะไร พวกนำงก็ยังไม่เดินไปข้ำงหน้ำ แต่พวกนำงยืนอยู่ตรงนั้น ในขณะที่รู้สึกอยำกรู้เกี่ยวกับเจ้ำนำยของรถม้ำคันนี้ในเวลำนี้มีชำวบ้ำนมำกมำยที่เริ่มรวมตัวกันมันไม่ใช่แค่คนธรรมดำสำมัญที่มีควำมอยำกรู้อยำกเห็น แม้แต่เฟิงหยูเองก็อยำกรู้อยำกเห็น นำงถำมวังซวน “รถม้ำนี้มำจำกไหน ? เจ้ำเคยได้ยินว่ำมีคนส ำคัญมำเมืองหลวงหรือไม่ ? ”วังซวนส่ำยหน้ำของนำง“ไม่มีเจ้ำค่ะ ข้ำจะไปสอบถำมในภำยหลัง แต่ดูจำกควำมกล้ำหำญในกำรท ำเรื่องเช่นนี้ พวกเขำต้องไม่ใช่คนธรรมดำแน่นอนเจ้ำค่ะ”
อย่ำงที่กล่ำวไว้ว่ำเด็กขอทำนสำวบำงคนก ำลังลงมำจำกถนนที่ปลำยอีกด้ำนหนึ่งของถนนแต่เดิมขอทำนบำงคนนั่งยอง ๆ บนถนนสำยนี้ ในทันทีขอทำนเหล่ำนี้ได้รับควำมสนใจจำกสองบ่ำวรับใช้ คนที่ถูกเรียกว่ำอำฮวนกลำยเป็นคนร่ำเริง นำงหยิบเหรียญทองแดงจ ำนวนหนึ่งออกมำแล้วโยนลงบนพื้น ขอทำนพุ่งไปข้ำงหน้ำเพื่อคว้ำมัน ม
