เองรับเสี่ยวเหมาไปในห้องด้านนอก นางให้เขานั่งลงแล้วให้บ่าวรับใช้นำชามาให้ “จิบชาก่อน ค่อย ๆ พูด วังหลินเป็นคนแนะนำเจ้า เมื่อเทียบกับซุนชิ ข้าเชื่อใจเจ้ามากกว่าเขาแน่นอน”“ขอบพระทัยพราชายาพะยะค่ะ”เสี่ยวเหมาขอบคุณนางหลังจากดื่มชาแล้ว เขาก็กล่าวทันที “ก่อนที่จะเข้าไปในพระราชวังลูกพี่ลูกน้องหลินบอกให้ข้าใส่ใจและเรียนรู้เพิ่มเติมจากซุนชิ แต่ไม่ให้ข้าพูดมากเกินไป ในเวลาเดียวกัน ข้าต้องใส่ใจกับการเคลื่อนไหวของซุนชิ ข้าต้องป้องกันไม่ให้เขาทำสิ่งเลวร้ายในพระราชวัง ในเวลานั้นข้าคิดว่าซุนชิเป็นลูกศิษย์ของซางคัง ซางคังเป็นลูกศิษย์ของพราชายา เมื่อพูดถึงเรื่องนี้เขาเป็นหนึ่งในคนของเราอย่างแท้จริง เขาจะทำสิ่งที่ไม่ดีได้อย่างไร แต่เนื่องจากลูกพี่ลูกน้องหลินได้พูดเช่นนี้ มันหมายความว่าเขามีเหตุผลของเขา ข้าเป็นผู้ช่วยของซุนชิมาครึ่งปีแล้วและข้าก็คอยจับตาดูเขาอย่างเงียบ ๆอย่างไรก็ตามไม่มีอะไรผิดสังเกต ในความเป็นจริง มันคือซุนชิที่เรียกร้องอย่างนี้ให้เขียนรายงานไปยังลูกพี่ลูกน้องหลิน นอกจากนี้ยังมีบางอย่างที่เขาเขียนเอง หลังจากเขียนจดหมาย เขาจะไม่ปิดผนึกจดหมายก่อนที่จะส่งจดหมายมาให้ข้า มีคำอธิบายเกี่ยวกับทุกสิ่งเล็กน้อย และเหตุการณ์สำคัญที่เกิดขึ้นในพระราชวังของฮ่องเต้
จนถึงตอนนี้ยังไม่มีการเคลื่อนไหวพิเศษใด ๆ แต่มีการเคลื่อนไหวแปลก ๆ ในเดือนที่ผ่านมาพะยะค่ะ”ในขณะที่เสี่ยวเหมากล่าวคิ้วของเขาขมวดคิ้วแน่
