วลามาที่ตำหนักหยูพะยะค่ะ” ในขณะที่เขากล่าว เขาดูเหมือนจะมีความคิดอื่นเพิ่มหลังจากนั้นครู่หนึ่ง “มีสิ่งหนึ่งที่น่าประหลาดใจ ถ้าข้าไม่คิดมากเกินไปเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่มันก็รู้สึกเหมือนมีใครบางคนติดตามข้าอยู่เสมอ เมื่อหันกลับไปมองก็ไม่พบใคร มันแปลกจริง ๆ พะยะค่ะ”อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองพบว่ามันแปลกเพราะนางสั่งหวงซวนทันที “ไปบอกนางกำนัลอาวุโสโจวให้เตรียมเรือนสำหรับเสี่ยวเหมาเขาจะนอนตำหนักหยูในคืนนี้” หลังจากกล่าวแบบนี้นางกล่าวกับเสี่ยวเหมา “เจ้าจะเข้าไปในพระราชวังตามปกติ ข้าจะเข้าไปในพระราชวังด้วย หากมีสิ่งใดเกิดขึ้น ข้าจะช่วย เจ้าไม่ต้องกังวล”เสี่ยวเหมาบอกได้ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นและเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกระวนกระวายใจ“พราชายาคิดว่ามีใครบางคนกำลังติดตามข้าหรือพะยะค่ะ ? จะมีคนมาฆ่าปิดปากข้าหรือไม่พะยะค่ะ ? ”เฟิงหยูเองหัวเราะแต่ไม่ตอบนางถามว่า “เจ้ากลัวหรือไม่ ? ”เสี่ยวเหมาเป็นคนที่เชื่อฟังและพยักหน้าทันที“กลัวพะยะค่ะ ใครจะไม่กลัวถูกฆ่าตาย แต่ก็ไม่ใช่ว่าข้ากลัวจนข้าไม่กล้าออกไปเนื่องจากข้ากล้ามาที่ตำหนักหยูเพื่อรายงานสิ่งเหล่านี้กับพราชายาข้าคิดว่าซุนชิอาจตอบโต้ ลูกพี่ลูกน้องหลินเคยกล่าวไว้ว่าเราเป็นคน
ของพราชายา การช่วยเหลือเจ้านายในเรื่องต่าง ๆ โดยไม่คำนึงว่ามีอันตรายมากเพียงใด ตราบใดที่พราชายาอยู่ใกล้ ๆ เราไม่จำเป็นต้องกังวล พราชายาจะปกป้องพวกเราพะยะค่ะ”คำพูดเหล่านี้ทำให้หวงซวนหัวเราะ“ว
