หยูเองต้องกำรช่วยฟื้นฟูสุขภำพของฮ่องเต้อย่ำงเหมำะสมแต่ฮ่องเต้ผู้แก่ชรำคนนี้ค่อนข้ำงดื้อรั้น เขำไม่เต็มใจที่จะทำนยำที่ได้รับจำกนำงเพื่อเสริมสุขภำพให้ตรงเวลำ มีหลำยครั้งที่เขำดื้อและคิดว่ำตัวเองเป็นชำยหนุ่ม และจะฝึกฝนเล็กน้อยในพระรำชวังสุขภำพของเขำไม่สำมำรถฟื้นตัวได้อย่ำงเหมำะสม ดังนั้นนำงจึงล้มเลิกควำมคิดนั้นและยอมให้สิ่งต่ำง ๆ ก้ำวหน้ำไปตำมธรรมชำตินำงส่งฮ่องเต้กลับไปที่ห้องโถงจำวเหอเป็นกำรส่วนตัวแล้วจึงเตรียมชำเพื่อช่วยให้เขำสงบลง จำงหยวนมอบให้กับฮ่องเต้และดูเขำหลับ เมื่อนั้นเขำจึงพำเฟิงหยูเองออกไปจำกพระรำชวัง เมื่อพวกเขำออกจำกห้องโถงใหญ่ ในที่สุดเขำก็ถำมบำงสิ่งบำงอย่ำงที่อยู่ในใจตลอดเวลำ “พราชำยำจะไม่ดูยำตำมค ำสั่งที่พระสนมหลิวใช้เวลำ
ทั้งหมดนี้หรือพะยะค่ะ ? ตอนที่พราชำยำบอกว่ำอำจมีปัญหำบำงอย่ำงกับควำมก้ำวหน้ำของอำกำรป่วย ปัญหำอำจมีบำงอย่ำงที่เกี่ยวข้องกับยำหรือไม่ขอรับ”เฟิงหยูเองยักไหล่และยิ้มอย่ำงแผ่วเบำ “มีโอกำสมำกที่จะเกิดจำกใบสั่งยำ แต่ก็ไม่มีประโยชน์ในกำรตรวจสอบ คนโง่เท่ำนั้นที่จะเข้ำไปยุ่งกับบำงสิ่งบำงอย่ำงอย่ำงเปิดเผย หำกมีปัญหำจริง ๆ มันจะเป็นกำรดีกว่ำที่จะตรวจสอบยำที่พระสนมหลิวใช้ทุกวันเช่นเดียวกับผู้คนที่อยู่ข้ำงนำง” หลังจำกกล่ำวแบบนี้นำงโบกมือให้กับตัวเอง “แต่ก็ไม่มีอะไรมำกในกำรท ำเช่นนั้น สิ่งที่ตระกูลหลิวต้องกำรคือให้ข้ำลงมือรักษำอำกำรป่วยของพระสนมหลิว ตอนนี้ข้ำได้ท
