ันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดที่หน้าประตูโรงพยาบาลอย่างช้า ๆ
บนรถบรรทุกเต็มไปด้วยเครื่องมือและอุปกรณ์ทางการแพทย์มากมาย ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเขารอคอยอยู่
“มาแล้ว!”
ฉินซานไห่เห็นรถบรรทุกแล้วพูดขึ้นทันที
รถบรรทุกจอดที่หน้าประตูใหญ่ คนขับลงจากรถและเปิดประตูหลัง
คนสวมเสื้อกาวน์ขาวหลายคนเดินลงมาจากรถ เริ่มขนเครื่องมือและอุปกรณ์ลงจากรถ
“รีบไปช่วยเร็ว!”
ฉินซานไห่พูดกับแพทย์ที่อยู่รอบตัว
หมอทั้งหลายลงมือทันที ต่างรีบเข้าไปช่วยขนเครื่องมือ
“หลีเหมิง คุณอย่าหนีนะ! ถอดเสื้อผ้าออกให้หมดแล้วไปวิ่งเปลือยเลย!” หานชิงอวี่ยิ้มกว้าง เขามองไปที่หลีเหมิงแล้วสั่ง
“หานชิงอวี่! คุณอย่ามารังแกกันมากเกินไปนะ!”
ตั้งแต่ที่เห็นเครื่องมือมา หลีเหมิงก็เริ่มรู้สึกเสียใจแล้ว
ตอนนี้เขาได้แต่กัดฟันสู้กับหานชิงอวี่ต่อไป
“ทุกคนเห็นหรือไม่ หลีเหมิงน่ะกล้าพูดแต่ไม่กล้าทำ! เขากำลังจะผิดสัญญา!”
หานชิงอวี่เห็นหลีเหมิงทำท่าทางไม่ยอมรับก็เอ่ยเยาะเย้ยเขา
เขาจงใจจะสั่งสอนหลีเหมิงจอมโอหังผู้นี้
ปกติหลีเหมิงชอบทำกร่างไปทั่ว และไม่มีใครอยากสนใจเขา
“หานชิงอวี่! คุณมัน…เจ้าเล่ห์! ชนะแบบนี้มันไม่ขาวสะอาด!”
หลีเหมิงถูกหานชิงอวี่ยั่วจนปากเบี้ยว
ยิ่งได้ยินหานชิงอวี่ตะโกนเสียงดังเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งโมโห
ฉินซานไห่มองทั้งสองคนทะเลาะกันก็ได้แต่รู้สึกเหนื่อยใจ
เขารู้ถึงความขัดแย้งระหว่างหานชิงอวี่และหลีเหมิง แต่ในตอนนี้ เขาไม่สามารถปล่อยให้พวกเขาทะเลาะ
