ม่ได้บอกใครเกี่ยวกับเรื่องนี้ ข้าวางแผนที่จะทำให้เจ้าประหลาดใจ”นางหัวเราะทันที“ปรากฎว่าความฝันนั้นเป็นจริง ข้าแต่งงานกับเจ้ามาหลายปีแล้ว”เขาไม่เข้าใจว่า“อาเอง เจ้าพูดอะไร ? ”นางยังคงหัวเราะต่อไปแต่ก็ยังไม่ได้อธิบาย นางกล่าวกับเขาว่า“เมื่อดอกโบตั๋นพร้อมแล้ว ให้ข้าดู ข้าไม่เคยเห็นดอกโบตั๋นสีเขียวซวนเทียนหมิง พวกเราสองคนมีวาสนาต่อกันจริง ๆ นี่เป็นวาสนาที่ที่ฟ้าประทาน แต่ซวนเทียนหมิง ทำไมถึงมีนางกำนัลสาว ๆ มากมายในตำหนักของเจ้า ? แต่งกายทุกสี พวกนางค่อนข้างสวย เจ้ามีงานอดิเรกประเภทนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ? ”เขาขมวดคิ้ว“ในตำหนักของข้า นอกจากนางกำนัลอาวุโสโจวแล้วจะพบนางกำนัลที่ไหนอีก ? แม้ว่าจะมี ก็เป็นบ่าวรับใช้ของเจ้า อาเอง เจ้าแค่ฝัน เจ้าไม่สามารถคิดว่าความฝันเป็นความจริง นั่นเป็นเพียงเรื่องไร้สาระ อย่าใส่ใจกับมัน”…หลังจากพิธีของอ๋องแห่งโจวเฟิงหยูเองเริ่มอาย นางจึงหายตัวไปในมิติของนาง
ไม่มีสิ่งใดที่ซวนเทียนหมิงทำได้ดังนั้นเขาจึงตะโกนว่า “เจ้าพาสามีไปด้วยได้หรือไม่” ทันใดนั้นข้อมือของเขาก็ถูกใครบางคนจับเอาไว้และสภาพแวดล้อมก็เปลี่ยนไปทันที “ถูกต้อง ! ไม่ว่าเจ้าจะไปที่ไหน เจ้าต้องพาสามีไปด้วย ไม่งั้นสามีจะรู้สึกไม่สบายใจ”เจ้าไม่สบายใจมันเกี่ยวอะไรกับข้า! บางคนเต็มไปด้วยข้อร้องเรียน ขณะที่พวกเขาก้มลงไปอาบน ้า เมื่อพูดถึงเมื่อใดก็ตามที่นางกลับมาในมิติ นางรู้สึกแตกต่างจากตอนที่นางอยู่ในโลกภายนอ
