็ว พราชายาล้มป่วย ! ”ทุกคนรอบตัวตกใจเพราะพราชายาล้มป่วยเป็นเรื่องใหญ่เฟิงหยูเองรู้สึกเหมือนว่าคนเหล่านี้บ้าไปแล้วเพราะมีบางคนเริ่มร้องไห้ ราวกับว่านางไม่ได้ล้มป่วยและสูญเสียความทรงจำ แต่นางกำลังจะตายซึ่งนางรู้ตัวว่านางสบายดี นางเป็นหมอ นางไม่รู้ได้อย่างไรเกี่ยวกับสภาพร่างกายของนางเอง ? นางต้องการบอกคนที่ตื่นตระหนกว่านางสบายดีแต่ไม่มีใครฟังนาง ทุกคนที่มาหานางได้ยินว่าพราชายาไม่รู้ด้วยซ ้าว่าองค์ชายเป็นใคร ดังนั้นพวกเขาจึงมั่นใจว่านางป่วยแต่บางคนก็เปล่งเสียงคัดค้าน“พราชายาเป็นหมอที่เก่งที่สุดแม้ว่าเราจะพาหมอหลวงมา พวกเขาจะมีทักษะการแพทย์ที่ดีกว่าพระชายาหรือ ? หมอหลวงจะมีประโยชน์อย่างแท้จริงงั้นหรือ ? ”อีกคนกล่าวว่า“พวกเขาจะไร้ประโยชน์ได้อย่างไร ? หมอไม่สามารถรักษาตนเองได้ ไม่ว่าพราชายาจะเก่งแค่ไหน ก็เป็นไปไม่ได้ที่นางจะรักษาอาการป่วยของนางได้ เราควรไปหาหมอหลวง นี่เป็นเรื่องสำคัญ หากองค์ชายกลับมาและพบว่าพราชายาป่วย พระองค์จะไม่ทำร้ายเราหรือ ? ”ความฝันสิ้นสุดลงที่นั่นในท้ายที่สุดเฟิงหยูเองไม่เคยเห็นการมาถึงของหมอหลวงและนางไม่เคยเห็นองค์ชาย นี่เป็นความฝันที่นางเคยฝันเห็นเมื่อหลายปีก่อน และมันก็นานมากจนนางเกือบจะลืม แต่นางจำได้ในทันที นางกอดซวนเทียนหมิงไว้อย่างฉับพลัน นางถามว่า
“เจ้ามีดอกโบตั๋นสีเขียวหรือไม่ ? ในสถานที่ที่อยู่ไกลมากที่จะให้ข้า ?”ซวนเทียนหมิงตกตะลึง“เจ้ารู้ได้อย่างไร ข้าไ
