มรู้สึกผิด “ตั้งแต่นิ้วนี้ถูกตัดไป ข้าได้ตัดสินใจอย่างแน่วแน่ที่จะยอมแพ้สำหรับอาชีพทหาร ข้าหวังว่าท่านพี่จะไม่ห้ามข้า ข้าจะไม่ทำให้ท่านพี่ผิดหวังแน่นอนขอรับ”เฟิงหยูเองรู้สึกเสียใจต่อเด็กคนนี้เสมอไม่ว่าทำไมนิ้วนี้จึงถูกตัดนางล้มเหลวในการปกป้องเขา เมื่อเพิ่มเรื่องนี้กับเหยาซื่อ เด็กคนนี้ก็ไม่ได้มีความรักในครอบครัวมากนัก สำหรับเด็กเล็กที่โตเต็มที่แต่เนิ่นๆ มันเป็นเรื่องที่น่าเสียใจ นางโอบแขนของนางรอบไหล่ของเฟิงจื่อหรูขณะที่เดินผ่านเรือนซึ่งเหยาซื่อเคยอาศัยอยู่ ในขณะที่มองที่เรือนนี้หยูได้ตัดสินใจที่จะเปลี่ยนเรือนนี้เป็นห้องเก็บของ นางบอกกับเฟิงจื่อหรูว่า “ข้าจะไม่ห้ามเจ้า ตราบใดที่เจ้าชอบเส้นทางนี้ ข้าจะสนับสนุนเจ้าอย่างแน่นอน”
ในขณะที่พี่สาวและน้องชายกำลังเพลิดเพลินกับช่วงเวลาที่มีความสุขบ่าวรับใช้หญิงคนหนึ่งวิ่งออกมาจากด้านนอกเรือน นางมาถึงตรงหน้าเฟิงหยูเอง นางทักทาย และกล่าวว่า “คุณหนูมีคนเข้ามาในคฤหาสน์เพื่อมอบของให้คุณหนู พวกเขาบอกว่ามันเป็นการแสดงความยินดีการแต่งงานของคุณหนูเจ้าค่ะ”“แสดงความยินดีกับงานแต่งงานของข้า? ” เฟิงหยูเองงงงวยงานแต่งงานของนางนานแค่ไหนแล้ว ? ในเมืองหลวงตระกูลเหยาได้จัดงานเลี้ยงให้นาง ของขวัญแสดงความยินดีที่ควรจะได้ข้อสรุปมานานแล้ว ทำไมยังมีอีก ? แต่หลังจากคิดเพิ่มอีกเล็กน้อย นางก็พบว่ามันเข้าใจได้ นางเพิ่งกลับมาที่เมืองหลวงและทุกคนรู้เกี่ยวกับมัน อาจมีบางค
