นที่ต้องการมอบให้นางเป็นการส่วนตัว นี่ก็เป็นธรรมชาติของมนุษย์ด้วย “เช่นนั้นเชิญพวกเขาไปที่ห้องโถงใหญ่ในเรือนหน้าบ้าน !” ในขณะที่นางกล่าวนางนำเฟิงจื่อหรูออกมา ขณะเดินนางถามบ่าวรับใช้ “พวกเขาเป็นใคร ? ”บ่าวรับใช้กล่าวว่า“เป็นพี่สาวที่อายุประมาณ 17 หรือ 18 ปี แต่นางดูท่าทางหนักแน่น เมื่อพูดนางมีระเบียบ เห็นได้ชัดว่านางเป็นบ่าวรับใช้ที่ได้รับการฝึกฝนจากครอบครัวใหญ่เจ้าค่ะ”คำอธิบายนั้นตรงไปตรงมามากและเฟิงหยูเองพยักหน้าด้วยความพึงพอใจมุ่งหน้าไปยังห้องโถงหลักในเวลาที่เหมาะสม ไม่นานคนที่มาส่งของขวัญที่เข้ามานั้นก็มีบ่าวรับใช้นำทาง แน่นอนว่ามันเป็นไปตามที่บ่าวรับใช้อธิบายไว้ นางดูเหมือนบ่าวรับใช้ที่ได้รับการฝึกฝน
จากครอบครัวใหญ่ และแม้แต่ฝีเท้าของนางก็สม ่าเสมอ นางไม่ได้วิ่งเร็วหรือเดินช้า และแต่ละก้าวก็เหมือนกัน เป็นที่ชัดเจนทันทีว่านางได้รับการฝึกฝนอย่างเข้มงวด นางมองแวบเดียวเท่านั้นที่จะรู้ว่าบ่าวรับใช้ที่ได้รับการฝึกแบบนี้จะไม่ถือว่าเป็นบ่าวรับใช้ นางควรได้รับการพิจารณาให้เป็นนางกำนัลในพระราชวัง“บ่าวรับใช้ผู้นี้คารวะพราชายาหยูเพคะ! ” บ่าวรับใช้มาถึงตรงหน้าเฟิงหยูเอง และคุกเข่าทักทายนางเฟิงหยูเองยิ้มและเรียกให้นางลุกขึ้นจากนั้นนางให้คนนั้นนั่งก่อนกล่าวว่า “ข้าสงสัยว่าเจ้ามาจากตำหนักไหน ? พระสนมส่งเจ้ามาหรือ? ”บ่าวรับใช้นั้นตัวแข็งทื่อแล้วกล่าวว่า“พราชายามีความเข้าใจลึกซึ้ง ข้ามาจากพระราช
