เมื่อทั้งสองเข้ำไปในพระรำชวังก็เลยอำหำรกลำงวันไปแล้วฮ่องเต้เพิ่งทำนอำหำรกลำงวันในต ำหนักศศิเหมันต์ เขำยังพูดคุยกับพราชำยำหยุน “ดูเหมือนว่ำวันนี้หมิงเอ๋อคงมำไม่ได้ และเรำจะต้องรอพรุ่งนี้”อย่ำงไรก็ตำมพราชำยำหยุนกล่ำวว่ำ“นั่นอำจไม่เป็นเช่นนั้นพวกเขำอำจมำหลังจำกกินอำหำรกลำงวัน ! ”ขณะที่นำงก ำลังพูดเรื่องนี้นำงก ำนัลคนหนึ่งมำรำยงำนว่ำ “ฝ่ำบำท พราชำยำหยุน องค์ชำยหยูและพราชำยำหยูเข้ำมำพระรำชวังแล้วเพคะ”ฮ่องเต้ยืนขึ้นและลูบมือของเขำทันที“เปี้ยนเปี้ยน กำรคำดเดำของเจ้ำแม่นย ำจริง ๆ ในที่สุดเจ้ำเด็กเหลือขอก็พำชำยำของเขำเข้ำมำในพระรำชวัง ! ” หลังจำกกล่ำวแบบนี้เขำก็มองไปที่พราชำยำหยุน“ชำยำที่เพิ่งแต่งงำนต้องยกน ้ำชำ เจ้ำจะไปห้องโถงจำวเหอกับข้ำหรือไม่ หรือให้พวกเขำมำที่นี่”พราชำยำหยุนโบกมือแล้วกล่ำวด้วยควำมเกียจคร้ำน“ข้ำไม่ไปและไม่จ ำเป็นต้องอยู่ต่อ องค์ชำยและพราชำยำต้องยกน ้ำชำถวำยฮ่องเต้และฮองเฮำ ข้ำจะไม่เข้ำร่วม ไปเร็ว ! อย่ำรบกวนกฎส ำหรับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เดี๋ยวพวกเขำคงจะมำหำข้ำที่นี่เอง”
เดิมทีฮ่องเต้ต้องกำรที่จะกล่ำวเพิ่มอีกเล็กน้อยแต่จำงหยวนเตือนเขำจำกด้ำนข้ำง “ท ำตำมนั้นเถิดพะยะค่ะ ! ลองนึกถึงผู้คนที่องค์ชำยแปดยังติดต่อสื่อสำรอยู่ ปัญหำใดของฝ่ำบำทไม่ได้เกิดจำกปัญหำเหล่ำนี้ และฝ่ำบำทยังต้องกำรที่จะสร้ำงปัญหำเพิ่มขึ้นส ำหรับองค์ชำยเก้ำ ? ”ฮ่องเต้มองไปขันทีด้ำนข้ำงเขำต้องกำรที่จะกล่ำวอีกเ
