ล่ำนั้น บุตรสำวของอนุตระกูลเฟิงในเวลำนั้นมีสถำนะที่ดีกว่ำมำก อย่ำงไรก็ตำมใครจะรู้ว่ำ…“พระองค์ต้องพิจำรณำทบทวนพะยะค่ะ ! ”“พิจำรณำทบทวนหรือ? ” ซวนเทียนหยำนยิ้มอย่ำงขมขื่น “ข้ำได้พิจำรณำทบทวนแล้ว และข้ำได้พูดกับนำงแล้ว นำงมีอำรมณ์ของนำงและข้ำมีควำมเพียรของข้ำ นำงจะไม่ฟังข้ำและยืนยันว่ำวิธีกำรของนำงนั้นถูกต้อง นำงยืนยันจะด ำเนินกำรต่อ ไป และข้ำไม่สำมำรถหยุดนำงได้ งั้นเรำก็ปล่อยนำงไป ! ไม่ว่ำจะด้วยวิธีใด ชีวิตไม่มีอะไรมำกไปกว่ำเกม อย่ำงน้อยที่สุดกำรได้เห็นนำงช่วย ข้ำเห็นสิ่งต่ำง ๆ ที่
หำยไป” ซวนเทียนหยำนหันกลับมำและหันเข้ำสู่เส้นทำงหลัก เหมือนคนที่ไร้วิญญำณ เขำแค่ลอยไปมำบนทำงเดิน บำงครั้งจะมีบ่ำวรับใช้ในพระรำชวังบำงคนเดินผ่ำนและจะชนเขำ พวกเขำจะสนใจ ในขณะที่เขำจะท ำตัวรำวกับว่ำเขำไม่เคยเห็นพวกเขำ เขำเพียงแค่เดินไปด้วยตัวเอง เมื่อเขำไปถึงประตูพระรำชวัง เขำก็หันกลับมำและบอกทหำรองครักษ์ของเขำว่ำ “อย่ำตำมข้ำไป ไปรอที่ต ำหนักจิงซีหลังจำกผู้หญิงคนนั้นออกมำ พำนำงออกจำกพระรำชวัง ! เจ้ำอย่ำให้นำงสร้ำงควำมวุ่นวำยในพระรำชวัง”หลังจำกซวนเทียนหยำนพูดเสร็จเขำทิ้งผู้ดูแลไว้ข้ำงหลังแล้วปีนเข้ำไปในรถม้ำของต ำหนักหลี่ผู้ดูแลยอมรับค ำสั่งและหันกลับมำที่พระรำชวังเดินไปที่ต ำหนักจิงซีอย่ำงรวดเร็วหำกองค์ชำยห้ำไม่ได้เตือนเขำ เขำจะลืมเรื่องนี้จริง ๆคุณหนูสี่ตระกูลเฟิงต้องไม่ถูกทิ้งไว้ในพระรำชวัง จะเกิดอะไรขึ้นถ้
