ิงหลี่ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเรื่องนี้และรู้สึกรำวกับว่ำเฟิงเฟินไดแตกต่ำงจำกเด็กที่นำงเคยพบที่ลำนล่ำสัตว์ ดูเหมือนว่ำนำงจะโตขึ้น นำงไม่ต้องกำรพูดกับเฟิงเฟินไดจริง ๆ แต่เมื่อเฟิงเฟินไดมำนำงก็ไม่สำมำรถปฏิเสธได้ ดังนั้นนำงจึงกล่ำวอย่ำงคลุมเครือว่ำ “ฝ่ำบำทไม่อนุญำตให้ข้ำออกจำกสถำนที่นี้ และไม่อนุญำตให้คนอื่นเข้ำมำโดยง่ำย ข้ำไม่ว่ำงเหมือนเจ้ำ คุณหนูสี่ตระกูลเฟิง”
“โอ้! ” เฟิงเฟินไดพยักหน้ำ “ไม่แปลกใจ ไม่แปลกใจที่ท่ำนยังสำมำรถกินและนอนหลับได้อย่ำงสงบสุข ไม่อย่ำงนั้นหำกเป็นมำรดำคนอื่น ๆ เมื่อพวกนำงพบว่ำบุตรชำยของพวกนำงท ำเช่นนั้น พวกนำงคงไม่สำมำรถนิ่งเฉยได้…”
