ล้ำยกับรำยงำนอย่ำงเป็นทำงกำร* ฮ่องเต้ไม่สนใจสิ่งนี้เพรำะเขำคุ้นเคยกับกำรสื่อสำรกับองค์ชำยเก้ำในลักษณะนี้ เขำไม่รู้สึกว่ำมันไม่เหมำะสมโดยเฉพำะอย่ำงยิ่งเมื่อเขำเห็นว่ำพวกเขำยึดเมืองสำมแห่งของกูซูไปแล้วรวมถึงเมืองที่ใหญ่และสวยงำมที่สุดของกูซูซึ่งคือเมืองหยูปิง เขำยิ้มอย่ำงมีควำมสุขมำกในเวลำนี้ฮ่องเต้ชรำอยู่ที่ต ำหนักศศิเหมันต์ทำนอำหำรกลำงวันพราชำยำหยุนอนุญำตให้เขำงีบหลับเป็นพิเศษหลังจำกทำนอำหำรกลำงวัน แน่นอนห้องนอนแยกจำกกัน แต่มันก็เพียงพอแล้วที่จะท ำฮ่องเต้มีควำมสุข เขำส่งต่อจดหมำยให้พราชำยำหยุน ในขณะที่เขำรินสุรำอีกเล็กน้อย ขณะที่พราชำยำหยุนไม่ใส่ใจ นำงแค่มองเขำที่อยู่ด้ำนข้ำง และฮ่องเต้ก็เกำหัว “น่ำยินดี น่ำยินดี”
เมื่อเทียบกับฮ่องเต้แล้วพราชำยำหยุนก็สงบนิ่ง ถือจดหมำยไว้ในมือ นำงกล่ำวหลังจำกอ่ำนจบ “มันเป็นผลมำจำกควำมพยำยำมของอำเอง”ฮ่องเต้พยักหน้ำแล้วกล่ำวว่ำ”ข้ำได้ยินมำว่ำพวกเขำใช้ระเบิดชนิดหนึ่ง และผู้คนในภำคใต้เรียกมันว่ำสำยฟ้ำสวรรค์ เพียงแค่โยนลงไป ทุกคนในพื้นที่ก็จะตำย น่ำประหลำดใจที่สุดเรำได้ยึดเมืองสำมเมืองของกูซูได้โดยไม่สูญเสียทหำรแม้แต่คนเดียว มันเป็นชัยชนะที่สมบูรณ์แบบมำก ! ”พราชำยำหยุนเฉยๆ “แน่นอน ! ศัตรูพ่ำยแพ้โดยไม่ต้องใช้ควำมพยำยำมมำกนัก ส ำหรับบุตรชำยคนที่แปดของฝ่ำบำท ควำมยุ่งเหยิงที่เขำทิ้งไว้ข้ำงหลังนั้นท ำให้เด็กสองคนนั้นล ำบำก” นำงอยู่ห่ำงจำกเรื่องของรำชส ำนักมำน
