นที่นี่กับพราชายาหยุน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาดูพราชายาหยุนวางผลไม้และหยิบตะเกียบของนางเอง เขาก็รู้สึกพึงพอใจมากยิ่งขึ้น รูปร่างหน้าตาแบบนี้มันคล้ายคลึงกันกับครอบครัวที่กำลังกิน
อาหารด้วยกัน ! เขาออกไปทำงานและหลังจากกลับบ้าน ภรรยาของเขาได้จัดโต๊ะกับข้าวแล้วและกำลังรอให้เขากลับไปกินข้าวด้วยกันกว่าทศวรรษที่สวรรค์รู้ว่าช่วงเวลานี้เป็นสิ่งที่เขาคาดหวังให้มากที่สุดโชคไม่ดีที่เกิดมาในตระกูลฮ่องเต้ วันธรรมดาเหล่านั้นไม่อาจเกิดขึ้นกับเขาได้ฮ่องเต้หายใจเข้าและรู้สึกแสบจมูกขึ้นมาเล็กน้อยอย่างไรก็ตามพราชายาหยุนกล่าวอย่างไม่ตั้งใจว่า “อะไรนะ ? ไม่อร่อยหรือ ?รสชาติแย่มากจนเจ้าร้องไห้เชียวหรือ ? ”“ไม่ใช่”ฮ่องเต้ส่ายหน้า ปากของเขายังเต็มไปด้วยเนื้อสัตว์ และเขาไม่มีเวลาพูด อาหารเข้าไปในปากของเขามากขึ้น “มันอร่อยมาก” น ้าตาไหลออกมา และเขายกมือขึ้นเพื่อเช็ดน ้าตา เขาไม่มีท่าทางของฮ่องเต้ เขากลับดูเหมือนคนภูเขาพราชายาหยุนสั่นไหวอยู่ครู่หนึ่งโดยคิดถึงเวลาที่พวกเขาใช้ชีวิตในบ้านบนภูเขานั้นเมื่อเขากิน เขาก็คุ้นเคยกับการใช้แขนเสื้อเช็ดปากของเขา ทำให้แขนเสื้อเต็มไปมด้วยน ้ามัน นางมักจะหัวเราะเยาะเขาเสมอ โดยบอกว่านางบอกได้ว่าเขาไม่ได้มาจากครอบครัวใหญ่เพราะเขาไม่ได้ใส่ใจกับกฎ สำหรับนาง นางแค่ต้องการหาผู้ชายที่ไม่ได้มาจากครอบครัวใหญ่ ไม่ต้องใส่ใจกับกฎมากเกินไป ไม่มีครอบครัวที่ซับซ้อน และสามารถทำให้นางมีชีวิ
