ะไปรับมันทันที และนำไปใช้กับปิงเอ๋อ”“ไปเร็วไปเร็ว ข้าจะไปคุยกับปิงเอ๋อเป็นการส่วนตัว นางต้องไปในวันนี้ ! ” หลังจากที่หลู่ซ่งกล่าวจบเขาก็มุ่งหน้าไปที่ลานของหลู่ปิงอย่างรวดเร็วคฤหาสน์เฟิงเฟิงเฟินไดนั่งในสวนเล็กๆ ของนางขณะที่ดอกไม้ฤดูใบไม้ผลิบาน กลิ่นหอมของดอกไม้ฤดูใบไม้ผลิจะล่องลอยไปตามสายลมพร้อมกับลอยมาเข้าจมูกของนาง อย่างไรก็ตามนางไม่สามารถดมกลิ่นอะไรก็ได้ นางถามบ่าวรับใช้ “กลิ่นนี้มาจากดอกไม้อะไร ? ทำไมมันถึงมีกลิ่นเช่นนี้ ? ”ดงหยิงกล่าวว่า“มันคือดอกมะลิเจ้าค่ะ” นางสูดหายใจเข้าและให้การประเมินผลที่เป็นธรรม “มันมีกลิ่นหอมมาก ! ”เฟิงเฟินไดส่ายหัว“มันไม่ได้หอมเลย ให้บ่าวรับใช้ขุดมันออกวันพรุ่งนี้ และเปลี่ยนเป็นดอกโบตั๋น”
“ดอกโบตั๋น? ” ดงหยิงถาม “ไม่ใช่คุณหนูบอกว่าดอกโบตั๋นมันธรรมดาและฉูดฉาดเกินไปหรือเจ้าค่ะ ? มีดอกโบตั๋นอยู่ในสนาม แต่พวกมันก็ถูกเอาออกไปเพราะคุณหนูไม่ชอบ”“แต่ตอนนี้ข้าชอบ”เฟิงเฟินไดไร้อารมณ์ อย่างไรก็ตามใจของนางยังคงปั่นป่วน ฉากตอนที่คฤหาสน์เฟิงรุ่งเรืองพุ่งผ่านใจ สิ่งที่หายไปกลับมาถึงชีวิตของแต่ละคน แต่ละฉากเล่นซ ้าต่อหน้าต่อตานาง นางเห็นฮูหยินผู้เฒ่า เฉินซื่อ เฟิงเฉินหยู ฮันชิ และจินเฉิน มีผู้คนมากมายเหลือเกิน ตอนนี้เหลือนางเพียงคนเดียว ? เฟิงเฟินไดค่อนข้างสับสนและในที่สุดก็จำหัวข้อก่อนหน้าได้ อย่างไรก็ตามนางกล่าวกับดงหยิงด้วยความงุนงง “เมื่อก่อนคฤหาสน์เฟิงมีลานดอกโบ
