ตั๋นที่เต็มไปด้วยดอกโบตั๋น พรุ่งนี้ให้คนมาปลูกมันใหม่ เช่นนั้นข้าจะได้รู้สึกราวกับว่าตระกูลเฟิงยังอยู่ใกล้ ๆ ”ดงหยิงตกใจเล็กน้อยให้คำแนะนำนางอย่างรวดเร็ว“คุณหนู อย่าคิดถึงสิ่งต่าง ๆ ในอดีต ตระกูลเฟิงล่มสลายไปแล้ว เราจะไม่ใช้ชีวิตของเราหรือ อย่าคิดเกี่ยวกับสิ่งเหล่านั้นเจ้าค่ะ ! ”เฟิงเฟินไดไม่ตอบสนองนางเพียงแค่ถามว่า “องค์ชายห้าอยู่ที่ไหน ? ทำไมวันนี้ถึงยังไม่มา ? ” ตั้งแต่เฟิงจินหยวนไปภาคใต้ และเฟิงเซียงหรูกับอันชิออกไป องค์ชายห้าก็จะมาหาเฟิงเฟินไดทุกวันอย่างไรก็ตามในวันนี้เขาไม่ได้มาเยี่ยม
ดงหยิงเตือนนางว่า“เห็นได้ชัดแล้วว่าองค์ชายเก้ากำลังจะแต่งงานกับคุณหนูรองในภาคใต้วันนี้ คฤหาสน์เหยาได้จัดงานเลี้ยงและองค์ชายห้าได้ไปแสดงความยินดีกับพวกเขาเจ้าค่ะ”“แสดงความยินดี? ” เฟิงเฟินไดก็ตกตะลึงในทันใดนั้นก็เข้าใจว่า“โอ้ เป็นงานแต่งงานของพวกเขา นั่นควรจะแสดงความยินดี แต่ทำไมองค์ชายห้าถึงไม่พาข้าไปด้วย ? ” หลังจากกล่าวอย่างนี้แล้วนางก็ไม่รอให้ดงหยิงตอบกลับ ก่อนจะพูดต่อไปว่า “แล้วพระองค์จะพาข้าไปเพื่ออะไร ? นั่นคือครอบครัวมารดาของเฟิงหยูเอง ไม่ใช่ของข้าท่านแม่ของข้าถูกพาออกมาจากหอนางโลมและไร้ครอบครัว ข้าไม่รู้ด้วยซ ้าว่าใครเป็นครอบครัวของข้า ข้าไม่มีใครต้องพึ่งพาและไม่มีใครให้เรียกว่าครอบครัว”“คุณหนูอย่าพูดอย่างนี้เจ้าค่ะคุณหนูยังคงมีองค์ชายห้า องค์ชายห้าปฏิบัติต่อคุณหนูอย่างดีเจ้าค่ะ” ดงหยิงท
