ึกแย่ลงตลอดเวลาเพราะเรื่องนี้”ซวนเทียนหมิงตัวแข็งไปครู่หนึ่งแล้วหัวเราะ“เจ้าร้องไห้กับเรื่องนี้หรือ ? ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ร้องไห้เร็วไป มา ! ติดตามองค์ชายผู้นี้ออกไปเดินเล่น เพียงแค่อยู่ในที่พักแห่งนี้ เรามาดูกันว่าเจ้าพอใจกับความประหลาดใจที่องค์ชายนี้เตรียมไว้ให้เจ้าหรือไม่ ? ”
เช่นนี้เฟิงหยูเองถูกนำตัวออกจากห้องพร้อมกับดวงตาของนางยังแดงและบวมหลังจากออกจากเรือนเล็ก ๆ ของนางแล้ว นางก็รู้ว่าห้องโถงใหญ่เต็มไปด้วยผู้คน และพวกเขาก็เป็นทุกคนที่นางรู้จัก ซวนเทียนเก้อ, เฟิงเทียนหยู, เหรินซีเฟิง, เป่ยฟูหรง, ซูซื่อ, ฉินซื่อ, เฟิงเซียงหรู, และ…น้องชายของนาง เฟิงจื่อหรูและเหมียวซื่อ มองไปอีกด้านหนึ่งมีองค์ชายสี่, ซวนเทียนยี่ และองค์ชายเจ็ด, ซวนเทียนฮั่วน ้าตาของเฟิงหยูเองไหลอีกครั้งนางไม่สามารถกลั้นได้อีกต่อไปนางจึงปิดหน้านางและเริ่มร้องไห้ทันทีเฟิงจื่อหรูเป็นคนแรกที่รีบมาหานางยกมือขึ้นเช็ดน ้าตานางขณะที่เช็ดน ้าตา เขากล่าวว่า “ท่านพี่อย่าร้องไห้ พี่เขยกล่าวว่าการแต่งงานเป็นโอกาสมงคลที่น่ายินดี หากร้องไห้จะไม่ดีขอรับ ดูสิ จื่อหรูมาแล้ว ท่านพี่ไม่คิดถึงจื่อหรูหรือ ? ”นางคิดถึงสิ! นางจะไม่คิดถึงเขาได้อย่างไร ! โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเหยาซื่อและเฟิงจินหยวนได้เสียชีวิตไปแล้ว นางคิดถึงน้องชายคนนี้มากยิ่งขึ้น นางดึงเฟิงจื่อหรูเข้าสู่อ้อมแขนของนาง นางไม่สนใจภาพลักษณ์ของนางแม้แต่น้อย ในขณะที่นางร้องไห้ไ
