งคฤหาสน์เฟิงจากการถูกทำลายอีกด้วย”หลังจากพูดแบบนี้นางหัวเราะด้วยความผิดหวังและกล่าวเยาะเย้ยตัวเองว่า“คฤหาสน์เฟิงจะเหลืออะไรอยู่ ข้าเคยคิดว่าที่นี้มีขนาดเล็กมาก เมื่อเราเพิ่งย้ายเข้ามา ข้ารู้สึกว่ามันคับแคบ แต่ดูตอนนี้ข้ารู้สึกว่ามันค่อนข้างใหญ่ การอาศัยอยู่ที่นี่มันรู้สึกค่อนข้างว่างเปล่าแม้ว่าจะมีบ่าวรับใช้มากขึ้น แต่ก็ไม่สามารถเทียบได้กับความสุขในอดีตของตระกูลเฟิง ดงหยิง ! ” นางเรียกบ่าวรับใช้ของนาง “ให้คน
เอาป้ายข้างนอกพรุ่งนี้ ! สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่คฤหาสน์เฟิงอีกต่อไปแล้ว”“แล้วจะติดป้ายอะไรไว้ที่นั่นเจ้าค่ะ?”ดงหยิงมีอารมณ์เล็กน้อยเช่นกัน ครอบครัวใหญ่แบบนี้กระจัดกระจายแบบนี้หรือ ?อย่างไรก็ตามเฟิงเฟินไดคิดอะไรไม่ออกดังนั้นนางจึงกล่าวว่า“ปล่อยให้มันว่างไป ไม่จำเป็นต้องติดป้ายอะไร เมื่อข้าคิดถึงสิ่งที่ดีเราจะพูดคุยกันหรือเราสามารถเพียงแค่ไม่ใส่ในอนาคต คนส่วนใหญ่ในเมืองหลวงรู้ว่าใครอยู่ในบ้านนี้ ข้าไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับคนนอกนอกจากที่ข้าคุ้นเคยไม่มีผู้อื่นมาเยี่ยม มันเป็นเพียงป้ายและมันไม่สำคัญว่ามันจะอยู่ที่นั่นหรือไม่”ดงหยิงต้องการแนะนำนางเพิ่มอีกเล็กน้อยแล้วดังนั้นนางจึงกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้นหากคุณหนูสามหรือคุณชายรองกลับมาละเจ้าค่ะ ? นอกจากนี้ยังมีอนุ คุณหนูยังคิดถึงเรื่องนี้หรือไม่เจ้าค่ะ?”“พวกนางหรือ? ” เฟิงเฟินไดยิ้มอย่างขมขื่น “พวกเขาจะไม่กลับมา ไม่ต้องกังวล ! สถานที่แห่งนี้ถ
