ทำไมคนเหล่านั้นถึงไปที่ร้านสิ่งทอ ? ”สีหน้าของรองแม่ทัพตงดูอัปลักษณ์เล็กน้อยเมื่อเผชิญกับคำถามเหล่านี้เขากล่าวอย่างคลุมเครือว่า “ข้าจะรู้ได้อย่างไร ! ”จากนั้นเขาก็พุ่งเป้าไปที่เฟิงหยูเอง “องค์หญิงอย่าเปลี่ยนหัวข้อตอนนี้เรากำลังถามท่าน ในฐานะเด็กผู้หญิง ท่านพยายามนำโชคร้ายเข้ามาในค่ายทหาร”เฟิงหยูเองกล่าวอย่างเย็นชา“เจ้าคัดค้านการที่องค์หญิงผู้นี้เข้ามาในค่ายทหารเช่นนั้นหรือ ? ””แน่นอน! ”
“ถ้าเจ้ามีข้อคัดค้านดีมาก ! ” เฟิงหยูเองโกรธจัด “ข้าไม่มีเวลาพูดกับเจ้า ในฐานะที่เป็นคนรับผิดชอบเสบียง นี่เป็นสิ่งที่ต้องพูดถึงนอกจากนี้ยังเป็นสิ่งที่รองแม่ทัพควรบอกกับข้า เจ้าเป็นคนแบบไหน ?เจ้าเป็นตัวแทนของทหาร 300,000 นายหรือไม่ เจ้าไม่ต้อนรับข้างั้นหรือ ? ดีมาก ! ข้าไปได้ แต่เสบียงที่ข้าให้ไว้ พวกเจ้าก็ไม่ต้องคิดจะกินมัน ! งั้นก็แค่อดตาย ! ”เมื่อได้ยินว่าพวกเขาจะไม่ได้รับเสบียงทหารก็หันไปเข้าข้างรองแม่ทัพตงโดยกล่าวว่า “เนื่องจากเจ้าจะไม่ให้อาหารเรา เราจะไม่ต่อสู้! ”เฟิงหยูเองไม่กังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้“เราไม่เคยพาเข้าสู่การต่อสู้ตั้งแต่เริ่มต้น เจ้าพยายามจะขู่ใคร ? ”ทหารทุกคนตกใจแต่แน่นอนพวกเขาไม่เคยต่อสู้เลย ! ตั้งแต่องค์ชายเก้าได้เสด็จมา นอกจากสิ้นเปลืองเสบียงในการเลี้ยงดูพวกเขา พวกเขาทำอะไร ?พวกเขาได้ยินเฟิงหยูเองกล่าวต่อไปว่า“เมื่อเจ้าบอกว่าเจ้าจะไม่ต่อสู้ก็ให้รีบเก็บของ อย่าครอบครองพื้นที่ของ
