โชคดีมีรองแม่ทัพช่วยประคองเขาจากด้านข้างซึ่งทำให้มั่นใจได้ว่าเขาไม่ได้ตกลงมาจากอูฐของเขาด้วยเสียงระเบิดของสายฟ้าสวรรค์กองทัพของกูซูก็รู้สึกตัวว่าพวกเขาวู่วามและพวกเขาก็หยุดอยู่ในเส้นทางของพวกเขา ไม่กล้าที่จะก้าวหน้าอีกต่อไป บางคนหวังว่ากองทัพสัมพันธมิตรจะช่วยต่อสู้ด้วยเช่นกัน แต่เมื่อพวกเขาหันหลังกลับไป พวกเขาพบว่าเมืองจือปิงนั้นว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาของกองทัพพันธมิตรที่สามารถมองเห็นได้ พวกเขาอดไม่ได้ที่จะนึกด่าทอสิบอาณาจักรเล็ก ๆ ในใจทหารของกูซูไม่เดินหน้าอีกต่อไป และทหารของราชวงศ์ต้าชุนไม่ได้ผลักดันเรื่องนี้ พวกเขายืนอยู่ที่นั่นในขณะที่มองดูอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า ราวกับว่าพวกเขากำลังหยอกล้อเด็ก แต่ทหารของกูซูซึ่งผลีผลามออกมาต่อสู้ในตอนแรกเริ่มเสียใจนอกจากนี้แล้ว ความแข็งแกร่งของราชวงศ์ต้าชุนนั้นชัดเจนสำหรับทุกคนที่เห็น แม้ว่าอีกฝ่ายจะหยามเกียรติพวกเขา พวกเขาก็ไม่กล้าทำอะไรเลย ทหารทุกคนเริ่มคิดอย่างเงียบ ๆ ว่าพวกเขาจะหนีไปอย่างเงียบ ๆ ได้อย่างไร หากศัตรูจู่โจมด้วยสายฟ้าสวรรค์อีกครั้งพวกเขาจะไม่ตายกันหมดหรือ ?บีซู่ถูกล้อมรอบไปด้วยทหาร และไม่กล้าที่จะโผล่ศีรษะของเขาออกมาแม้แต่น้อย เขาเข้าใจชัดเจนว่านอกจากสายฟ้าสวรรค์ ผู้คนของราชวงศ์ต้าชุนยังมีอาวุธลับที่สามารถเอาชีวิตของผู้คนได้จากระยะไกล แต่พวกเขาไม่สามารถติดหนึบอยู่ในตำแหน่งนี้ได้ ดังนั้นเขาจึงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วตะโกนว่า
