“ซวนเทียนหมิง ! หากเจ้ามีความสามารถก็ออกมาต่อสู้กับแม่ทัพ
ผู้นี้ตัวต่อตัว ! ไม่ใช่นำทหารจำนวนมากมาปิดล้อมเมืองเช่นนี้ ! ”เมื่อคำพูดเหล่านี้ออกมา ไม่ต้องพูดถึงทหารของราชวงศ์ต้าชุน แต่แม้แต่ทหารของกูซูก็ไม่สามารถกลั้นเสียงหัวเราะของพวกเขาไว้ได้นี่เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพ ! เจ้าไม่ได้นำกองทัพนับแสนหรอกหรือ หากนับจำนวนทหาร เจ้ามีทหารจำนวนมากกว่าราชวงศ์ต้าชุนเมื่อทั้งสองอาณาจักรต่อสู้กัน เป็นไปได้หรือไม่ว่ามันเป็นการต่อสู้แบบตัวต่อตัวมากกว่าการต่อสู้แบบกลุ่ม ? แม่ทัพดื่มมากไปแค่ไหนในสมองจึงมีแต่ผายลมแบบนี้ ?ซวนเทียนหมิงก็หัวเราะดังเสียงดัง “บ่างเจ้าเมา แต่องค์ชายผู้นี้ไม่เมา แทนที่จะใช้สายฟ้าสวรรค์ที่เรามี เจ้าจะให้องค์ชายผู้นี้ออกไปต่อสู้ตัวต่อตัวกับเจ้าคนเดียวใช่หรือไม่ ? เจ้าไม่มีความคิดอื่นที่ดีไปกว่านี้อีกแล้วหรือ ? ” หลังจากพูดอย่างนี้เขาไม่ได้ให้เวลาแก่กองทัพของกูซูเตรียมการและโยนระเบิดใส่ ด้วยเสียง“ตูม” ทหารอีกกลุ่มหนึ่งของกูซูก็กลายเป็นก้อนเนื้อไร้ค่าแม้ว่าจะไม่มีกลุ่มพันธมิตรสิบอาณาจักร กูซูเองก็มีกองทัพ 300,000 นาย แต่จากการต่อสู้ในเมืองชาปิงและเมืองจือปิง จำนวนของพวกเขาก็ค่อยๆ ลดลงอย่างช้า ๆ ไม่เพียงลดความกลัว “สายฟ้าสวรรค์” ของพวกเขาเท่านั้น แต่ยังเพิ่มขึ้นอีกโดยเฉพาะเมื่อเฟิงหยูเองเข้าร่วมในการต่อสู้ครั้งนี้ ใครจะรู้ว่ามันเป็นผลมาจากการที่บิดาและมารดาขององค์หญิงจี่อันเสี
